Вера як штодзённасць. Гісторыя Уладзіслава Завадскага

Сёння часта можна пачуць, што маладое пакаленне аддаляецца ад Бога. Моладзь усё радзей можна заўважыць на святой Імшы, на адмысловых сустрэчах, на парафіяльных мерапрыемствах. Старэйшае пакаленне нават адчувае пэўную заклапочанасць з гэтай нагоды. Бабулі і дзядулі, што практыкавалі веру, былі захавальнікамі хрысціянскіх традыцый, пакрысе адыходзяць, а іх месцы павінны заняць маладыя і энергічныя асобы. А такіх, на жаль, не так шмат. І гэтая праблема, сапраўды, ёсць. Часам юнакі і дзяўчаты, прыступіўшы да асноўных сакрамантаў, забываюць пра Бога і Касцёл, будуюць сваё жыццё на іншых законах, якія нават і блізка не падобныя да Божых.

Аднак і сёння ёсць самаадданыя і адкрытыя хлопцы і дзяўчаты, для якіх Касцёл з’яўляецца нечым большым, чым проста сакральны будынак. Да гэтага шэрагу можна аднесці Уладзіслава Завадскага, каторы належыць да парафіі Нараджэння Панны Марыі ў Трабах. Міністрант, закрыстыянін, кантар і лектар, ён рознымі спосабамі служыць Касцёлу. Дваццацігадовага юнака можна заўважыць і за стварэннем святочных дэкарацый, і за працай на тэрыторыі касцёла, і за рэпетыцыяй чарговага псальма. Касцёл стаў тым магнітам, які вабіць і прыцягвае да сябе.

Уладзіслаў паходзіць з самай звычайнай працоўнай сям’і, дзе, апрача яго, выхоўваўся яшчэ і старэйшы брат. Зараз хлопец з настальгіяй прыгадвае, як яго шмат гадоў таму прывяла ў касцёл бабуля. Хлопец захапіўся прыгажосцю і гармоніяй, якая панавала ў касцёле. У хуткім часе ён стаў служыць пры алтары. Выкананне абавязкаў міністранта прыносіла юнаку сапраўднае задавальненне: ён меў магчымасць быць блізка да Бога, даваць штосьці ад сябе.

З ранняга ўзросту Уладзіслаў праявіў талент да спеваў. Гэта ў яго атрымлівалася добра і прыгожа, а галоўнае – прыносіла радасць і спакой. Калядкі, велікодныя песні, песні на звычайны перыяд – юнаку аднолькава прыгожа ўдаваліся розныя кампазіцыі. Аднак найбольш палюбіліся калядкі. Адвэнт і перыяд Божага Нараджэння былі любімым часам Уладзіслава. Ён сам рыхтаваў дэкарацыі да гэтага дня, прадумваў новыя ідэі. У яго пакоі заўсёды было месца яселькам, вянку, зробленым уласнымі рукамі. Каля дзесяці гадоў таму, будучы яшчэ школьнікам, малады чалавек упершыню прыняў удзел у фестывалі калядных песень “Gloria in excelsis Deo”, што праходзіць у Іўі. Пазней удзел у імпрэзе стаў своеасаблівай традыцыяй. Некалькі гадоў запар Уладзіслаў становіўся пераможцам тады яшчэ конкурсу каляднай песні. У якасці ўзнагароды ён двойчы атрымліваў ровар.

Святы Аўгусцін калісьці выказаў думку: “Хто спявае, той моліцца двойчы”. З гэтым меркаваннем малады спявак поўнасцю згодны. Спяваць псальмы з амбоны юнак пачаў крыху пазней. З вялікім хваляваннем ён выходзіў да амбоны, асабліва ў тыя моманты, калі спяваць неабходна было ў іншым касцёле. Запрашалі яго спяваць і па нябожчыках. Гэтае служэнне не адштурхнула, не спалохала, а прымусіла задумацца над філасофскімі пытаннямі жыцця і смерці. Кожны чалавек рана ці позна завяршыць свой жыццёвы шлях, і яму неабходна будзе стаць перад тварам Усемагутнага.

Нягледзячы на малады ўзрост, Уладзіслаў ужо паспрабаваў сябе і ў якасці закрыстыяніна. З усёй сур’ёзнасцю ён назіраў за парадкам у касцёле, дапамагаў арганізоўваць працэсіі, займаўся падрыхтоўкай літургічных прадметаў. Пасля заканчэння школы малады чалавек паступіў на вучобу ў Іўе, а пасля пераехаў у Воранава. Там ён далучыўся да мясцовых парафіяльных супольнасцяў. Асаблівы ўплыў на станаўленне хлопца аказалі святары. Адзін з іх – святой памяці ксёндз Ян Гавэцкі. Ён падтрымліваў таленавітага юнака, накіроўваў на жыццёвым шляху.

У хуткім часе Уладзіслаў скончыць Воранаўскі каледж, атрымае доўгачаканую спецыяльнасць. Ён яшчэ не ведае, як складзецца яго лёс, але ўпэўнены ў адным: у жыцці заўсёды цэнтральнае месца будуць займаць Бог і Касцёл, бо на веры грунтуецца жыццё чалавека.

Марта Венславовіч