Каталіцкі Веснік Добрая Вестка ў тваім доме!
Кожная сям’я рана ці позна сутыкаецца з момантам, калі падлетак пачынае аддаляцца, ставіць пад сумнеў тое, што было непахісным, або проста замаўкае. Гэта не абавязкова канфлікт — часам гэта ціхі крызіс, які баліць яшчэ мацней. Як быць побач, калі твая рэлігійнасць падвяргаецца выпрабаванню, а словаў нібыта не хапае? Вось некалькі простых, але глыбокіх парад, якія нарадзіліся з вопыту сем’яў і навукі Касцёла і дапамогуць не страціць сувязь і захаваць давер.
- Пакіньце месца для маўчання і не спяшайцеся з адказамі
Калі падлетак бунтуе, ён часта не чакае ад вас гатовай формулы. Ён хоча, каб яго пачулі. Дапамагае не чарговая лекцыя, а ціхая прысутнасць: пасядзіце побач, прапануйце каву, пацікаўцеся яго справамі. Не асуджайце, не звяртайце размовы толькі на рэлігійныя тэмы. Часам самае важнае — гэта тое, што вы ёсцьпобач, нават калі маўчыце. Святы Максімільян Кольбэ нагадваў: найвялікшая праца над душой адбываецца ў цішыні сэрца. - Пытайцеся разам — няхай сумненні стануць мостам, а не сцяной
Падлеткавы крызіс — гэта не канец, а пачатак асэнсавання. Малады чалавек хоча ўсё праверыць сам. Дазвольце яму задаваць цяжкія пытанні нават калі яны здаюцца вам няёмкімі. Езус у Евангеллі не спыняў вучняў пасярод дарогі — Ён ішоў разам з імі, дазваляючы пытацца і шукаць сэнс. Так і вы: не бойцеся, калі ваш дзіця кажа, што не разумее, навошта маліцца, або чаму Бог дазваляе зло. Гэтыя пытанні — не пагроза, а шанец для сумеснага пошуку. - Будзьце жывым прыкладам, а не прапаведнікам
Вашае штодзённае жыццё — наймацнейшы доказ. Дзеці бачаць, як вы самі перажываеце веру: ці прамаўляеце кароткі «Ойча наш» перад вячэрай, ці робіце знак крыжа, выходзячы з хаты, ці дзякуеце за дробязі. Аўтэнтычнасць стварае атмасферу даверу. Не старайцеся быць ідэальнымі — прызнавайце свае слабасці. Гэта пакажа падлетку, што вера — не спіс правілаў, а жывыя адносіны з Богам. - Ператварыце будзённыя моманты ў духоўныя
Не трэба спецыяльна збіраць «сур’ёзныя размовы». Вера ўваходзіць праз звычайныя жэсты: калі едзеце разам у аўтобусе, калі гатуеце вячэру, калі разглядаеце фатаграфіі. Прапануйце падлетку самому выбраць час для супольнай малітвы — няхай гэта будзе хвіліна на разважанне або ўспамін пра кагосьці, хто патрабуе дапамогі. Галоўнае, каб гэта не ўспрымалася як прымус. - Маліцеся за яго і з ім, але без ціску
Маці, якая ў таямніцы штодня чытала ружанец за свайго сына, дачакалася, калі той сам пачаў пытацца пра сэнс малітвы. Таямніца росту — у пакорлівым даверы. Не адчайвайцеся, калі нават доўгі час не бачна вынікаў. Добра ведаць, што вашы намаганні ахоплены пяшчотай Маці Божай, якой святы Максімільян давяраў усе сумневы. Магчыма, варта разам паставіць маленькі абраз у пакоі падлетка або запаліць свечку ў нядзелю — гэтыя знакі гавораць больш за доўгія навучанні. - Паглядзіце на бунт як на спробу знайсці ўласную дарогу да Бога
Часам за адмаўленнем хадзіць у касцёл стаіць шчырае жаданне быць сапраўдным, знайсці сваю дарогу. Паспрабуйце пачуць у крыку і пытаннях той кліч да праўды, які Бог уклаў у сэрца кожнага маладога чалавека. Адкрытыя пытанні («Што ты думаеш пра гэта?», «Чаму гэта цябе турбуе?») дапамагаюць яму самому сфармуляваць, што ж насамрэч яго хвалюе. І тады вы разам зможаце шукаць адказы ў Святым Пісанні, у жыцці святых або проста ў развазе над падзеямі дня. - Запрасіце яго ў супольнасць — хоць бы на адну сустрэчу
Супольнасць аднагодкаў, дзе можна адкрыта гаварыць пра веру, часта робіць больш, чым самыя мудрыя бацькоўскія словы. Пашукайце моладзевыя сустрэчы ў парафіі, рэкалекцыі або валанцёрскія праекты. Але не прымушайце — прапануйце, раскажыце пра свой досвед, пакажыце, што гэта не абавязак, а магчымасць сустрэць сяброў.
Дарога, якая вядзе ў глыбіню
Крызіс веры ў падлеткавым узросце — гэта не паражэнне. Гэта момант, калі хатні касцёл можа стаць сапраўдным месцам сустрэчы з Богам. Не спяшайцеся вырашаць усё адразу, не бойцеся незавершаных размоў, не чапайце плёну, які яшчэ не паспеў. Спее ён у цішыні штодзённага клопату і малітвы. Даверцеся таму, хто любіць больш, чым вы можаце ўявіць.
Калі вам цяжка — памаліцеся перад абліччам Маці Божай, якая разумее маці і бацьку, якія трывожацца. Дазвольце Ёй весці вас і вашага падлетка праз усю дарогу, нават калі яна здаецца цёмнай.
Марына Сінкевіч
для друку
