У Браславе прайшлі ўрачыстасці ў гонар Маці Божай Браслаўскай: хроніка свята

21 і 22 жніўня маляўнічы Браслаў зноў сабраў столькі людзей не дзеля экскурсій па азёрах, а дзеля супольнага сведчання веры. Санктуарый Маці Божай Браслаўскай, якую тут з любоўю называюць Валадаркай азёраў, стаў духоўным цэнтрам не толькі для Беларусі, але і для вернікаў з Расіі. Усё тут было падпарадкавана дэвізу: «Трываць з Марыяй – Славіць Бога – Будаваць Супакой». І гэтыя словы гучалі не як абстрактны лозунг, а як жывы план дзеянняў — ад першай пілігрымкі да апошняга біскупскага бласлаўлення.

Пешшу, на роварах, з усёй краіны — дарогі да святыні

Сцягі вернікаў цягнуліся да Браслава рознымі шляхамі. Адзіночны пілігрым з Гудагая на ровары — гэта сімвал асабістага подзвігу. Калона раварыстаў з Мёраў (11 чалавек на чале з кс. Андрэем Куліком) — прыклад парафіяльнай згуртаванасці. А пакутніцкая пілігрымка з Удзела (15 чалавек разам з а. Віктарам Мялешкам OFMConv) нагадвала, што вера часта патрабуе болю і намаганняў.

Самай шматлікай стала глыбоцкая групаі— 125 пілігрымаў, да якіх далучыліся вернікі з усёй Беларусі і нават з расійскага Арэнбурга. Узначаліў калону кс. канонік Мікалай Ціхановіч, а разам з ім крочылі яшчэ чатыры святары: кс. канонік Віктар Місевіч (галоўны рэдактар «Каталіцкага Весніка», дырэктар Caritas Віцебск і канцлер Віцебскай курыі), кс. Антоні Тышко, кс. Яўгеній Шымановіч і кс. Алег Пятрашка. З песняй «Езу, Ты любоў мая» яны падыходзілі да святыні, дзе іх ужо чакаў пастыр дыяцэзіі.

Канфірмацыя: не кропка, а пачатак

Урачыстасці распачаліся 21 жніўня а 19.00 святой Імшой з удзяленнем сакрамэнту канфірмацыі. Біскуп Алег Буткевіч разам з біскупам Юрыем Касабуцкім падчас набажэнства ўдзялілі сакрамант бяжмавання моладзі не толькі з Браслава, але і з усёй Віцебскай дыяцэзіі. Атмасферу свята дапаўняў прыгожы спеў моладзевага хору мясцовай парафіі.

У казанні біскуп Алег падкрэсліў галоўнае: «Канфірмацыя — гэта не заканчэнне пэўнага перыяду ў жыцці. Са Святым Духам так не бывае. Прыняўшы Яго, чалавек толькі распачынае сталае хрысціянскае жыццё. Менавіта Дух Божы дае моц і тыя якасці, каб бараніць сваю веру і жыць паводле веры ў Езуса Хрыста, якую мы атрымалі як зерне ў час хросту». Гэтыя словы сталі добрым настаўленнем для ўсіх, хто шукае свой шлях у Касцеле.

Ноч малітвы

Вечар прадоўжыўся Акафістам Найсвяцейшай Багародзіцы, які заспявалі вернікі Грэка-каталіцкай Царквы. Пасля адбыўся Крыжовы шлях вуліцамі горада, урачыстая працэсія з копіяй абраза Маці Божай і ружанцовая малітва. Апоўначы біскуп Юрый Касабуцкі ўзначаліў Імшу, у якой глыбока разважаў пра давер Марыі да Бога, пра прызначэнне жанчыны і пра тое, як распазнаваць Божыя шляхі. Асабліва кранула фраза іерарха: «У такіх мясцінах, як Браслаў, застой веры проста немагчымы». І гэта пацвердзілася наступнымі падзеямі.

Усю ноч у касцёле трывала адарацыя Найсвяцейшага Сакраманта — ціхая, прыватная малітва, якая збірала духоўныя скарбы.

Раніца пачалася з аднаўлення сужэнскіх абяцанняў — цудоўнага сведчання таго, што любоў, благаслаўлёная Богам, можа трываць праз гады.

Нунцый і знак з неба

Галоўнай падзеяй другога дня стала сустрэча Апостальскага Нунцыя ў Рэспубліцы Беларусь арцыбіскупа Іньяцыа Чэфаліа каля брамы браслаўскага санктуарыя. Але перад гэтым над святыняй пранеслася сапраўднае выпрабаванне.

«Перад Імшой ліў такі вялікі дождж, што здавалася, і людзей не будзе, і што рабіць…» — так апісваюць момант відавочцы. Але літаральна за 15 хвілін да пачатку набажэнства дождж пачаў сціхаць, і на пачатак Імшы ўжо ніхто не стаяў пад парасонам — да самага канца.

Галоўную ўрачыстую Імшу ўзначаліў біскуп Алег Буткевіч.

Гамілія: вяртанне да супольнасці з Богам

Біскуп Алег пачаў сваю прамову словамі, якія ўжо сталі песняй-гімнам Браслава:

Валадарка азёраў блакітных,
Прад Табой на каленях стаім
І з пакорай узносім малітву:
Паяднай, Маці, з Сынам сваім!

Гэтыя радкі, патлумачыў іерарх, адлюстроўваюць галоўную ідэю хрысціянскай веры — вяртанне чалавека да супольнасці з Богам. Той супольнасці, якая была страчана праз першародны грэх, і са стратай якой Гасподзь да сённяшняга дня не можа змірыцца. Праз вобраз жанчыны з Апакаліпсіса біскуп паказаў, што Марыя — гэта не проста прароцтва, а жывы знак надзеі для кожнага з нас.

На заканчэнне гаміліі біскуп звярнуўся да ўсіх прысутных з пажаданнем:

«Няхай Марыя навучыць нас выбіраць тое, што па-сапраўднаму служыць дабру чалавека і хвале Божай. Няхай нас паяднае са Сваім Сынам, і няхай кожны з нас калісьці за апосталам Паўлам скажа: «жыву не я, жыве ўва мне Хрыстос». Няхай Боская моц Хрыста, Яго ўлада, якая ёсць уладай Любові, паселіцца ў сэрцы кожнага чалавека, у сэрцы ўсёй нашай краіны. Няхай гэтая ўлада пераменіць нашае жыццё і ўчыніць нас падобнымі да Езуса, каб наша жыццё было жыццём годным дзяцей Божых».

Фінальным акордам стала запрашэнне біскупа на ўрачыстасці 20–21 жніўня 2027 года. Браслаў ужо рыхтуецца прымаць вернікаў зноў — і гэта найлепшае сведчанне таго, што супакой, які будуецца з Марыяй, мае будучыню.

Марына Сінкевіч, тэкст і фота
Леанід Юрык, фота

 для друку