Абнародаваны Дакумент кантынентальнага этапу Сінода

27 кастрычніка 2022 года быў абнародаваны Дакумент кантынентальнага этапу Сінода Біскупаў. Ён стане асновай для другой фазы сінадальнага працэсу, які праходзіць у Касцёле.

Дакумент, выдадзены на італьянскай і англійскай мовах, быў складзены на падставе справаздач, дасланых у Генеральны сакратарыят Сінода Біскупаў, па выніках першага этапу сінадальных кансультацый і дыскусій, якія з кастрычніка 2021 года праходзілі ва ўсіх дыяцэзіях свету. Ён не мае дактрынальнага характару, не з’яўляецца пералікам мясцовых досведаў, сацыялагічным аналізам ці “дарожнай картай”, што ўтрымлівае арыенціры і мэты, якіх трэба дасягнуць. “Рабочы дакумент” дапамагае пачуць галасы Божага народа, з іх інтуіцыяй, пытаннямі, рознагалоссямі. Ён стане асновай для далейшых абмеркаванняў.

“Ніхто не павінен быць выключаным” – гэта адна з ключавых думак тэксту. Ён паказвае, што многія супольнасці зразумелі сінадальнасць, як “заклік прыслухацца да тых, хто адчувае сябе выгнаным з Касцёла”. На іх думку, ёсць шмат людзей, якія лічаць сябе “зняважанымі, забытымі, незразумелымі”.

Сярод людзей, якія просяць аб больш актыўным дыялогу і большай адкрытасці, напрыклад, былыя святары, якія пакінулі служэнне, каб ажаніцца, а ў першую чаргу тыя, хто па розных прычынах адчуваюць напружанасць паміж прыналежнасцю да Касцёла і ўласнымі афектыўнымі адносінамі. Гаворка ідзе пра разведзеных, якія жывуць у новым саюзе, бацькоў-адзіночак. “Людзі просяць, каб Касцёл быў прытулкам для параненых і прыгнечаных, а не ўстановай для дасканалых”, — гаворыцца ў адным з дакументаў, дасланых з ЗША.

Нягледзячы на культурныя адрозненні, паміж рознымі кантынентамі існуе істотнае падабенства ў адносінах да тых, хто ў хрысціянскай супольнасці і грамадстве лічыцца “выключаным”. З іншага боку, існуе плюралізм пазіцый нават у межах аднаго кантынента ці адной краіны.

У шматлікіх рэзюмэ выказваецца шкадаванне і занепакоенасць тым, што Касцёлу не заўсёды і не ўсюды ўдаецца “эфектыўна дасягнуць бедных на перыферыях і ў самых аддаленых месцах”. Пад беднымі разумеюцца не толькі абяздоленыя, але таксама адзінокія пажылыя людзі, карэннае насельніцтва, мігранты, дзеці вуліцы, алкаголікі і наркаманы, ахвяры гандлю людзьмі, тыя, хто перажыў гвалт, зняволеныя, групы, якія церпяць дыскрымінацыю і насілле па прычыне сваёй расы, этнічнай прыналежнасці. У дасланых у Ватыкан дакументах часта гучаць заклікі да салідарнасці, дыялогу, суправаджэння і прыняцця гэтых людзей.

З многіх кантынентаў таксама гучыць заклік больш высока цаніць ролю жанчын у Касцёле. Напрыклад, у справаздачы, атрыманай са Святой Зямлі, звярталася ўвага на тое, што ў Касцёле рашэнні амаль заўсёды прымаюцца мужчынамі, у той час як жанчыны складаюць большасць практыкуючых вернікаў і з’яўляюцца больш актыўнымі членамі каталіцкай супольнасці.

Звяртаецца ўвага на праблемы людзей з рознымі формамі інваліднасці, якія, напрыклад, не заўсёды маюць магчымасць атрымліваць сакрамэнты, сустракаюцца з рознымі праявамі культуры адчужэння, быццам іх жыццё менш каштоўнае за жыццё іншых. У дакуменце гучыць голас каталіцкіх супольнасцей, якія падвяргаюцца пераследу па рэлігійных матывах, якія жывуць ва ўмовах узброеных і палітычных канфліктаў. У роўнай ступені вылучаецца прыхільнасць Божага народа да абароны жыцця на ўсіх яго этапах.

Аляксандр Панчанка — беларуская рэдакцыя Vatican News

для друку для друку

Веснік-відэа

Варта паглядзець

Святыя заступнікі