Каталіцкі Веснік Добрая Вестка ў тваім доме!
Перад пачаткам Вялікага Посту ў парафіі святога Антонія ў Віцебску адбылося свята, якое аб’яднала дзяцей, моладзь і дарослых у адну вялікую сям’ю. Карнавал, арганізаваны ў духоўным цэнтры парафіі, стаў не толькі прыгожай традыцыяй, але і знакам таго, што супольнасць жыве, расце і радуецца разам. Гэта быў дзень, калі весялосць і малітоўная падрыхтоўка да Посту сустрэліся ў гармоніі, а парафіяне змаглі адчуць сябе часткай вялікай каталіцкай культуры, дзе запусты — не проста забава, але глыбокі сімвал.
Карнавал перад Вялікім Постам — гэта традыцыя са стагоддзямі гісторыі, якая прысутнічае ў многіх краінах свету. У Еўропе яна асабліва яркая: у Венецыі людзі апранаюць маскі і выходзяць на плошчы, у Германіі і Швейцарыі ладзяцца шумныя шэсці, у Іспаніі і Партугаліі — вулічныя танцы і тэатралізаваныя прадстаўленні. У Лацінскай Амерыцы карнавал ператвараецца ў сапраўдны фэст колераў і музыкі. Але сутнасць гэтай традыцыі значна глыбейшая за знешнюю весялосць: гэта апошні выбух радасці перад часам стрыманасці, малітвы і пакаяння. Гэта момант, калі супольнасць збіраецца разам, каб падзякаваць Богу за жыццё, адзінства і магчымасць быць разам. Гэта таксама спосаб падрыхтаваць сэрца да Посту — не праз смутак, а праз удзячнасць і супольную радасць.
У гэтым годзе ў парафіі святога Антонія заняткі рэлігіі наведваюць 28 дзяцей і падлеткаў. Асобнай радасцю для парафіі з’яўляецца тое, што шэсць маладых людзей рыхтуюцца да сакрамэнту споведзі — важнага кроку ў духоўным сталенні. Акрамя таго, у парафіі падрастае восем дзетак дашкольнага ўзросту, якія ўжо цяпер робяць першыя крокі ў веры, назіраючы за старэйшымі і ўдзельнічаючы ў супольных святах. Для ўсіх іх карнавал стаў не проста забавай, але і магчымасцю адчуць сябе часткай вялікай парафіяльнай сям’і. Дзеці і моладзь чакалі гэтага дня, рыхтавалі касцюмы, абмяркоўвалі, што будуць рабіць, і з вялікай радасцю ўключыліся ў святкаванне.
Свята праходзіла ў холе касцёла, які быў падзелены на тры тэматычныя зоны. Кожная з іх прапаноўвала нешта асаблівае, і дзеці маглі свабодна перамяшчацца, спрабаваць новае, вучыцца і весяліцца.
Першая зона — гіганцкія мыльныя бурбалкі — стала сапраўднай сенсацыяй. Дзеці вучыліся рабіць бурбалкі прафесійнага ўзроўню: вялікія, празрыстыя, пералівістыя. Смех, захапленне і радасць напаўнялі паветра, а дарослыя з задавальненнем далучаліся да працэсу.
Другая зона была прысвечана стварэнню карнавальных масак. На стале ляжалі каляровыя паперы, стужкі, пёры, бліскаўкі, фламастары — усё, што трэба для творчасці. Кожнае дзіця выходзіла з гэтай зоны з унікальнай маскай, якая адлюстроўвала яго характар і настрой.
Трэцяя зона прапаноўвала навучанне фігуркам з паветраных шароў: сабачкі, жырафы, кветкі — фантазія не мела межаў. Асабліва прыемным дадаткам сталі фотазоны, дзе дзеці і дарослыя маглі зрабіць памятныя здымкі. Гэтыя зоны сталі месцам, дзе эмоцыі замярзалі ў кадры і заставаліся на памяць да наступнага года.
Асабліва цёплым момантам стала тое, што да карнавала далучыліся і старэйшыя парафіяне. Яны не толькі назіралі, але і актыўна ўдзельнічалі: дапамагалі дзецям, падтрымлівалі іх, радаваліся разам з імі. Гэта стварыла атмасферу сапраўднай сямейнасці, дзе няма падзелу на ўзросты — ёсць толькі супольнасць, якая жыве адным сэрцам.
Сем’і парафіі прыгатавалі для свята дамашнія торты і розныя пачастункі. Гэта быў сапраўдны стол удзячнасці і любові. Кожны торт — як маленькі твор мастацтва, кожная страва — як знак клопату і жадання падзяліцца. Дзеці з радасцю частаваліся, а дарослыя мелі магчымасць паразмаўляць, абмяняцца рэцэптамі і проста пабыць разам.
Каб свята было яшчэ больш дынамічным, паміж майстар-класамі дзеці і моладзь удзельнічалі ў агульных конкурсах і гульнях: рухомых забавах, інтэлектуальных заданнях, творчых конкурсах. Усе ўдзельнікі атрымлівалі маленькія прызы, але галоўным прызам была радасць і супольнасць.
Дзве з паловай гадзіны карнавалу праляцелі так хутка, што многія нават не заўважылі, як на гадзінніку з’явілася позняя пара. Дзеці, якія звычайна стамляюцца ўжо праз гадзіну актыўных гульняў, на гэты раз не хацелі сыходзіць: яны зноў і зноў вярталіся да сваіх улюбёных зон, паказвалі адзін аднаму новыя маскі, ганарліва дэманстравалі фігуркі з паветраных шароў, смяяліся, калі чарговая гіганцкая мыльная бурбалка лопалася проста над галавой.
Падлеткі, якія часта трымаюцца больш стрымана, у гэты дзень былі адкрытыя, актыўныя, уключаныя — яны дапамагалі малодшым, удзельнічалі ў конкурсах, жартавалі і з задавальненнем рабілі фота на памяць. Бацькі казалі, што даўно не бачылі сваіх дзяцей такімі шчаслівымі і свабоднымі. Старэйшыя парафіяне прызнаваліся, што адчулі сябе маладзейшымі, бо атмасфера была настолькі цёплай і жывою, што немагчыма было застацца ўбаку: «Я думала, што прыйду проста паглядзець, — кажа старэйшая парафіянка, — а ў выніку сама ўцягнулася».
Такія моманты асабліва важныя: дзеці бачаць, што Касцёл — гэта не толькі малітва і навучанне, але і радасць, супольнасць, сяброўства. У гэтых простых рэчах — у смеху, у сумеснай творчасці, у добрым слове — таксама прысутнічае Бог, бо там, дзе ёсць любоў, там ёсць і Ён.
Калі свята падыходзіла да канца, ніхто не спяшаўся разыходзіцца: людзі яшчэ доўга абменьваліся ўражаннямі, дзякавалі арганізатарам, абдымалі адзін аднаго. І ўсе сыходзілі з адным пачуццём: гэта быў сапраўды благаслаўлёны час, які аб’яднаў парафію і падарыў ёй тое, што так патрэбна перад Вялікім Постам — радасць, адзінства і надзею.
Вольга Янушонак
для друку
