[1]15 кастрычніка ў парафіі Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў горадзе Дзятлава адбылася ўрачыстасць, прысвечаная Асацыяцыі салезіянаў-супрацоўнікаў.
Нябесным заступнікам урачыстасці стала благаслаўлёная Александрына Марыя да Коста, якая пачас зямнога жыцця таксама прыналежала да Аб’яднання салезіянаў супрацоўнікаў.
Адметнасцю стала тое, што ў гэты дзень у святыні прысутнічалі рэліквіі благаслаўлёнай Александрыны Марыі да Коста, якія кожны вернік меў магчымасць ушанаваць.
На свята прыехалі святары салезіяне і сёстры салезіянкі, а таксама салезіянскія супрацоўнікі, аніматары і вернікі з Мінску, Смаргоні, Бараўлян.
Салезіяне супрацоўнікі – гэта свецкія людзі, якія клапоцяцца пра моладзь, паказваючы ёй сапраўдныя каштоўнасці, яны стараюцца здабыць давер моладзі, шукаюць да яе новых шляхоў падыходу і дапамагаюць ёй рабіць мудры выбар у жыцці, а таксама нясуць вялікую адказнасць за збаўленне маладых людзей.
На ўрачыстасці прысутнічаў рэгіянальны настаяцель рэлігійнай каталіцкай місіі св. Францішка Сальскага ў Беларусі ксёндз Віктар Гайдукевіч SDB. Святар прывітаў усіх гасцей, што прыбылі на гэтую агульнабеларускую ўрачыстаць.
[2]
Кс. Віктар, гаворачы пра асобу Александрыны Марыі да Коста адзначыў, што благаслаўлёная вельмі моцна любіла салезіянскую супольнасць, а затым працытаваў яе наступныя словы: “Я адчуваю яднанне з салезіянамі і салезіянамі-супрацоўнікамі па ўсім свеце. Часта, гледзячы на маё пасведчанне аб уступленні ў Асацыяцыю салезіянаў-супрацоўнікаў, я адчуваю зносіны з салезіянамі і ахвярую свае пакуты дзеля збаўлення моладзі! Я люблю Салезіянскую Кангрэгацыю. Я яе вельмі люблю і ніколі не забудуся ні на зямлі, ні ў небе”.
[3]
Ганаровым госцем свята стаў дапаможны біскуп Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Аляксандр Яшэўскі SDB. Іерарх узначаліў урачыстую святую Імшу, якая была ахвяравана за ўсю салезіянскую сям’ю, а асабліва за Асацыяцыю салезіян-супрацоўнікаў на Беларусі.
Біскуп, звяртаючыся да вернікаў, адзначыў: “Прыклад самаахвярнага жыцця благаслаўлёнай Александрыны прызывае ўсіх нас стаць сапраўднымі сведкамі Бога ў нашым сучасным свеце. Сёння неабходна біскупам, святарам, сёстрам законным, свецкім вернікам, дзецям і моладзі даць свету святасць, паказваць яе сваім жыццём. Бо ўсё астатняе можа даць нам свет. Святасці і духоўнасці свет сёння нам не можа даць”.
“Нам нельга толькі прызнавацца, што мы духоўныя асобы, вернікі Каталіцкага Касцёла. Нам сёння неабходна сваёй знешняй і ўнутранай паставай сведчыць, што мы належым да Касцёла”, – дадаў іерарх.
[4]
Таксама у часе гэтай святой Імшы салезіане-супрацоўнікі аднавілі свае абяцанні: быць верным вучнем Хрыста ў Каталіцкім Касцёле; працаваць, асабліва клапоцячыся пра развіццё і збаўленне моладзі; узрастаць у салезіянскім духу і сведчыць аб ім; у адзінстве Салезіянскай Сям’і супрацоўнічаць з апостальскай дзейнасцю мясцовага Касцёла.
[5]Пасля Святой Імшы людзі мелі магчымасць асабіста ўшанаваць рэліквіі благагаслаўлёнай Александрыны Марыі да Коста.
Затым усе госці, што прыбылі на ўрачыстаць, накіраваліся на супольны абед і святочны канцэрт, які падрыхтавалі салезіяне-супрацоўнікі.
Даведка:
Александрына Марыя да Коста нарадзілася 30 сакавіка 1904 года ў Балазары (Партугалія) у хрысціянскай сям’і. Калі ёй было 14 гадоў яе спрабавалі згвалтаваць. Абараняючыся ад гэтага, яна выскачыла ў сад з акна свайго дома. Праз 5 год пасля траўмы ад гэтага падзення Александыну цалкам спаралізавала. Усё астатняе жыццё, а гэта больш 30 гадоў, яна правяла лежачы ў ложку.
На працягу 4 гадоў, нягледзячы на параліч, яна кожную пятніцу падымалася з ложка і перажывала Мукі Хрыстовыя. У агульнай складанасці гэта паўтаралася 182 разы. Пакуты доўжыліся па тры гадзіны.
З 27 сакавіка 1942 года і да самай смерці – на працягу 13 год і 7 месяцаў – Александрына не спажывала ніякай ежы і напояў, акрамя Святой Эўхарыстыі.
Александрына была вялікім містыкам. У пастаяннай еднасці з Езусам, прысутным у табернакулюмах па ўсім свеце яна рэгулярна адчувала экстаз і атрымлівала візіі ад Бога.
Тысячы людзей прыходзілі да яе, каб слухаць яе словы. Яна памерла 13 кастрычніка 1955 года ў Балазаре, дзе яна і пахаваная. Мноства пілігрымаў рэгулярна прыязджае ў гэтае месца.
-
[6]
-
[7]
-
[8]
-
[9]
-
[10]
-
[11]
-
[12]
-
[13]
-
[14]
-
[15]
-
[16]
-
[17]
-
[18]
-
[19]
-
[20]
-
[21]
-
[22]
-
[23]
-
[24]
-
[25]
-
[26]
-
[27]
-
[28]
-
[29]
-
[30]
-
[31]
-
[32]
-
[33]
-
[34]
Ірына Радзевіч, тэкст і фота