[1]Сонечная нядзеля 3 мая стала асаблівай для вернікаў Глыбоцкай парафіі Святой Тройцы. У гэты дзень ксёндз Антоній Тышко, які напярэдадні з рук біскупа Алега Буткевіча прыняў сакрамант святарства [2], цэлебраваў прыміцыйную Імшу.
Святар, якога парафіяне памятаюць юнаком-міністрантам, паступіў у Гродзенскую духоўную семінарыю ў 2018 годзе, вытрываўшы ў пакліканні, 28 мая 2025 года прыняў дыяканскае пасвячэнне, а 2 мая 2026 года разам з дыяканам Андрэем Янулем атрымаў сакрамант святарства.
Пад спеў “Езус ішоў узбярэжжам” новапрэзбітар увайшоў у храм у зялёным вянку, як знак чыстага і радаснага шлюбу святара і Касцёла.
[3]
Кранаючым стаў момант, калі ксёндз Антон падышоў да сваёй маці і, укленчыўшы, папрасіў блаславення.
На святой Імшы, якую першы раз у сваім жыцці ўзначальваў сам новапрэзбітар, прысутнічалі самыя блізкія людзі. Тыя, якія напрацягу жыцця і паклікання падтрымлівалі словамі, малітвай і канкрэтнымі справамі.
На пачатку Эўхарыстыі ксёндз Антоній не хаваючы хвалявання, шчыра прывітаў парафіяльную сям’ю, гасцей, братоў у святарстве, дыяканаў, клерыкаў. Ён зазначыў што складае ахвяру першай святой Імшы ў інтэнцыі сваіх бацькоў Алега і Галіны, а таксама ў інтэнцыі духоўнага айца – ксяндза Мікалая Ціхановіча.
Падчас гаміліі ксёндз Алег Пятрашка расказаў, што ў жыцці чалавека ёсць пяць “залатых дат”:
- Дзень нараджэння;
- дзень хросту (калі чалавек становіцца членам хрысціянскай супольнасці);
- дзень шлюбу, або святарскага пасвячэння (калі па сутнасці распачынаецца здзяйсненне Божага паклікання);
- дзень смерці чалавека і яго нараджэння для Неба;
- дзень, калі адбываецца кананізацыя – Касцёл афіцыйна прызнае верніка святым.
Святар зазначыў, што сённяшні дзень будзе запісаны залатымі літарамі не толькі ў асабістым жыцці ксяндза Антона, яго сям’і, парафіі і дыяцэзіі, але і ў гісторыі ўсяго Касцёла. Напрыканцы гаміліі ксёндз Алег пажадаў новапрэзбітару быць такім святаром, каб дасягнуць той пятай “залатой даты”.
[4]
Працэсія з дарамі таксама насіла непаўторны характар: падчас разважанняў, прысвечаных пакліканню і святарству, дары да алтара прыносілі прадстаўнікі моладзі, літургічнай службы алтара і родныя ксяндза Антонія.
Напрыканцы Імшы асаблівае прыміцыйнае блаславенства атрымалі маці і сястра святара, духавенства, кансэкраваныя асобы і кожны прысутны вернік.
[5]
А пасля надышоў хвалюючы і радасны момант – віншаванняў і добрых слоў, падарункаў і цёплых абдымкаў, успамінаў і пажаданняў на далейшы жыццёвы шлях. Кожны прысутны атуліў ксяндза Антона сваёй шчырай малітвай.
-
[6]
-
[7]
-
[3]
-
[8]
-
[1]
-
[9]
-
[10]
-
[11]
-
[12]
-
[13]
-
[14]
-
[15]
-
[16]
-
[17]
-
[18]
-
[4]
-
[19]
-
[20]
-
[21]
-
[22]
-
[23]
-
[24]
-
[5]
-
[25]
-
[26]
-
[27]
-
[28]
-
[29]
-
[30]
-
[31]
-
[32]
-
[33]
Вікторыя Філіпенка, тэкст
Марына Сінкевіч, фота і відэа