[1]3 і 4 ліпеня вернікі з Лепеля трапілі туды, дзе сярод векавых дрэў узвышаецца велічная святыня, нацыянальны санктуарый у Будславе. Камусьці пашанцавала выехаць на свята яшчэ 3 ліпеня, але асноўная частка пілігрымаў прыбыла на наступны дзень.
Дарога пачалася з ціхай малітвы і засяроджанасці. У салоне аўтобуса, які павольна пакідаў Лепельшчыну, панавала асаблівая атмасфера чакання. Вокны мільгалі зелянінай беларускіх лясоў, а ўнутры супольнасць ужо ядналася ў сумеснай размове з Богам і блізкімі. Спявалі на хвалу Божую, выкарыстоўваючы электронную версію спеўніка з тэлефона. Нехта схіляў галаву ў ціхай задуме, а нечы твар асвятляўся шчырай, спакойнай усмешкай – бо кожны адчуваў, што гэты шлях сустрэчы ачышчае і дорыць сапраўдны супакой.
І вось ён – Будслаў. Нават здалёк, калі на гарызонце паміж зялёных крон дрэў пачынаюць вырысоўвацца беласнежныя вежы базылікі, сэрца міжволі замірае. Позіркі скіраваны наперад, да Маці, якая чакае кожнага. Крок за крокам, разам з тысячамі іншых вернікаў, што сцякаліся сюды з розных куткоў краіны, лепельцы набліжаліся да святыні.
[2]Над Будславам у гэтыя дні панавала велічнае ліпеньскае неба, якое нібы адмыслова стварала мяккае асвятленне для шматтысячнай прасторы веры. Плошча перад касцёлам ператварылася ў велізарнае чалавечае мора. Людзі стаялі цэлымі сем’ямі, з калыскамі, маленькімі дзецьмі і старэйшымі бацькамі. У паветры луналі рознакаляровыя сцягі, а з галоўнай алтарнай платформы, усталяванай перад уваходам у базыліку, узносілася ўрачыстая літургія, якую ўзначальвалі беларускія біскупы і святары. Гэты магутны, супольны спеў і малітва тысяч галасоў пранікалі ў самае сэрца, ствараючы непаўторнае пачуццё таго, што Касцёл – гэта адна вялікая, жывая сям’я.
Але самая глыбокая, таямнічая цішыня чакала пілігрымаў унутры самога храма. Пераступаючы ганак базылікі, кожны трапляў у прастору вечнасці. Там, у вышыні галоўнага алтара, сярод велічных белых калон і раскошных кветкавых кампазіцый з далікатных белых і яркіх руж, ззяў цудадзейны абраз Маці Божай Будслаўскай. Перад гэтым ціхім святлом, у зіхаценні свечак, вернікі ўкленчвалі, прыносячы Найсвяцейшай Панне свае самыя патаемныя просьбы, падзякі, боль і надзеі.
[3]
У Лепель нашы парафіяне вярталіся стомленыя доўгай дарогай, але з абноўленымі, святлейшымі душамі. Гэты будслаўскі час малітвы і супольнасці не заканчваецца разам з пілігрымкай – яго цёплы, нязгасны водбліск кожны прывёз з сабой, каб асвятляць будні роднага горада пад апекай Святога Казіміра.
Алег Шушкевіч