[1]З першай малітвай «Вітай, Марыя» мы яшчэ ведаем, чаму молімся. З другой — мы ўспамінаем, што павінны былі адказаць на паведамленне. З трэцяй — мы думаем пра заўтрашні дзень. З чацвёртай — вяртаемся да размовы, якая адбылася некалькі дзён таму. З пятай — задумваемся, ці не забыліся мы пра нешта важнае. І раптам мы разумеем, што толькі што скончылі дзясятку ружанца. Думаю, многія з нас ведаюць гэты момант.
Мы бяром ружанец у рукі. Садзімся або ідзём на шпацыр. Мы хочам памаліцца. Мы сапраўды хочам. На хвіліну мы сканцэнтраваны, а потым нашы думкі пачынаюць блукаць у зусім іншым кірунку. Праца, пакупкі, паведамленні, на якія мы дагэтуль не адказалі. Хтосьці, хто нас пакрыўдзіў. Хтосьці, па кім мы сумуем. Штосьці, што мы адкладалі тыднямі. Штосьці, што адбылося сёння. Штосьці, што можа адбыцца заўтра. Часам можа здацца, што мы ўспамінаем усё падчас малітвы на Ружанцы. І тады ўзнікае думка: «Я наогул не малюся». Але, магчыма, гэта не зусім так.
Магчыма, мы проста прыходзім на малітву такімі, якія мы ёсць. Са стомленасцю, трывогай, праблемамі і пытаннямі, якія мы не маглі пакінуць за дзвярыма. Бо калі падчас ружанцовай малітвы мы ўспамінаем кагосьці блізкага, мы можам памаліцца за яго. Калі мы думаем пра хворага, даверым яго Марыі. Калі чалавек, які нас пакрыўдзіў, вернецца ў думках, мы таксама можам даверыць Ёй гэтыя складаныя адносіны. І калі мы пачынаем турбавацца пра будучыню, часам дастаткова сказаць: «Марыя, ты ведаеш». Тады Ружанец перастае быць чымсьці адарваным ад нашага жыцця. Гэта наша жыццё, якое мы прыносім на малітву.
Вядома, добра засяродзіцца. Добра спыніцца на таямніцы, над якой мы разважаем. Але гэта не заўсёды магчыма. Часам мы губляемся на некалькі хвілін і толькі тады разумеем, што нават не ведаем, якую «Вітай, Марыя» мы толькі што адмовілі.
Тады мы можам проста вярнуцца. Не злуючыся на сябе. Без пераканання, што мы робім усё няправільна. Не пачынаючы малітву з пакаяння. Проста вярніцеся. І, магчыма, менавіта гэтаму нас вучыць Ружанец і не толькі ў малітве.
Колькі разоў на дзень мы губляем з-пад увагі тое, што сапраўды важна? Колькі разоў мы хвалюемся пра тое, чаго яшчэ не адбылося? Колькі разоў мы вяртаемся да сітуацый, якія ўжо не можам змяніць? І ўсё ж мы заўсёды можам паспрабаваць вярнуцца да таго, што ёсць зараз. Да чалавека, які стаіць побач з намі. Да моманту, які адбываецца прама зараз. Да Бога. Таму, калі нашы думкі зноў блукаюць падчас ружанца, нам не трэба расчароўвацца. Мы можам вярнуцца. Нават калі гэта адбудзецца ў дзясяты раз. Нават калі гэта адбудзецца ў пяцідзясяты раз.
Марыя не чакае, пакуль мы ацэнім, ці правільна мы маліліся на Ружанцы. Мы прыносім Ёй тое, што ў нас ёсць: радасць, стомленасць, удзячнасць, страх, людзей, якіх мы хочам успомніць і справы, якія даўно не выходзяць у нас з галавы. Таму мы бяром у рукі ружанец. І давайце пачнём яшчэ раз «Вітай, Марыя…»
niedziela.pl [2]
Пераклад Марыны Ткач