[1]Росіца – вёсачка ў Верхнядзвінскім раёне, прыгожы куточак Віцебшчыны. Кожны год гэтае святое месца прыцягвае пілігрымаў з розных парафій Беларусі. І ў гэтым годзе Росіца не стала выключэннем. На вуліцы можна было заўважыць вялікую колькасць машын і аўтобусаў, а святыня тым часам напаўнялася людзьмі, каб узносіць свае малітвы і просьбы праз заступніцтва бласлаўлёных айцоў-марыянаў Антонія Ляшчэвіча і Юрыя Кашыры.
На жаль біскуп Віцебскі Алег Буткевіч не змог прысутнічаць на ўрачыстасці, але ў зваротным лісце да братоў і сясцёр манаскіх супольнасцяў, кансэкраваных асобаў Віцебскай дыяцэзіі адзначыў: “Мяркую, што гэтае месца, акропленае крывёю Манахаў-мучанікаў, найлепшым чынам адпавядае духу Кансэкраванага жыцця, са сваёй істоты прызначанага ахвярнаму служэнню Богу і Яго Касцёлу”. Таму 21 лютага ў Росіцы адбылося агульнадыяцэзіяльнае святкаванне Дня Кансэкраванага Жыцця. Аб’яднаць гэтыя дзве падзеі — мучаніцтва і Кансэкраванага жыцця – была ініцыятыва біскупа Буткевіча: “Спадзяюся, што праз заступніцтва бласлаўлёных мучанікаў кожнаму з вас атрымаецца наноў перажыць радасць з асаблівай абранасці да таго, каб быць сведкам Божай любові да кожнага чалавека”.
Урачыстую Эўхарыстыю ўзначаліў Генеральны Вікарый Віцебскай дыяцэзіі кс. Францішак Кісель.
Пасля прамоўленай гаміліі прысутныя законныя сёстры і браты з запаленымі свечкамі ў руках ля алтара аднавілі свае манаскія абяцанні.
[2]
Але санктуарый мучанікаў не мог пакінуць сваіх пілігрымаў без цуда. Сапраўдным сюрпрызам стаў візіт Апостальскага Нунцыя арцыбіскупа Клаўдыё Гуджэроці, які неспадзявана для ўсіх увайшоў у святыню. Сам Нунцый пасля патлумачыў: “Я хацеў прыехаць сюды менавіта як пілігрым, росіцкі звычайны пілігрым, як усе вы, бо інакш бы я стаў цэнтрам падзеі. Аднак Росіца — гэта месца, дзе мы ў нейкім сэнсе адчуваем нашу аднолькавасць у шляху да неба”.
[3]
Разважаючы над сэнсам пакутніцкай смерці блаславёных, арцыбіскуп Клаўдыё Гуджэроці паставіў цікавае пытанне: “Гледзячы на ахвяру гэтых святароў, якія дабравольна прынялі смерць са сваімі вернікамі, хто можа паставіць пад сумніў факт, што Каталіцкі Касцёл з’яўляецца на гэтай зямлі не чужой структурай, а мае глыбокія карані ў гісторыі гэтага народу. Які большы ўклад можна ўнесці ў культуру народа, як не раздзяліць з ім самыя жорсткія пакуты і пераслед?”
[4]
Як склалася традыцыя, адразу пасля Літургіі ўсе прысутныя накіраваліся працэсіяй на месца мучаніцтва, дзе адбылася малітва, урачыстае бласлаўленне Апостальскага Нунцыя ад Папы Францішка і адарацыя Крыжа.
[5]
-
[6]
-
[7]
-
[8]
-
[9]
-
[10]
-
[11]
-
[12]
-
[13]
-
[14]
-
[15]
-
[16]
-
[17]
-
[18]
-
[19]
-
[20]
-
[21]
-
[22]
-
[23]
-
[24]
-
[25]
-
[26]
-
[27]
-
[28]
-
[29]
-
[30]
-
[31]
-
[32]
-
[33]
-
[34]
-
[35]
-
[36]
-
[37]
-
[38]
-
[39]
-
[40]
-
[41]
-
[42]
-
[43]
-
[44]
-
[45]
-
[46]
-
[47]
-
[48]
-
[49]
-
[50]
-
[51]
-
[52]
-
[53]
-
[54]
-
[55]
-
[56]
-
[57]
-
[58]
-
[59]
-
[60]
-
[61]
-
[62]
-
[63]
-
[64]
-
[65]
-
[66]
-
[67]
-
[68]
-
[69]
-
[70]
Марына Сінкевіч, тэкст і фота