[1]Раніцай 28 лютага курыя Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі паведаміла сумную навіну, што па вечную ўзнагароду да Пана адышоў ксёндз канонік Дзмітрый Барыла, дэкан Валожынскага дэканату, пробашч парафіі Маці Божай Ружанцовай і Святога Дамініка ў Ракаве.
Спачылы святар нарадзіўся 23 кастрычніка 1974 года ў горадзе Глыбокае, што на Віцебшчыне. Выхоўваўся ў вялікай пабожнай каталіцкай сям’і, дзе было пяцёра сыноў.
Развітанне са спачылым святаром адбылося ў Ракаўскай парафіі, дзе ксёндз Дзмітрый быў пробашчам на працягу 20 год, а гэта амаль усё сваё святарскае жыццё.
Набажэнствы распачаліся 1 сакавіка з унясення труны ў касцёл і цэлебрацыяй святой Імшы, падчас якой маліўся біскуп Юрый Касабуцкі. Затым на працягу ўсяго дня і ночы вернікі і святары маліліся ля труны.
Раніцай 2 сакавіка Эўхарыстыю ў інтэнцыі спачылага святара ўзначаліў біскуп Віцебскі Алег Буткевіч, старшыня Канферэнцыі Каталіцкіх біскупаў Беларусі.
Апоўдні труна з целам ксяндза каноніка Дзмітрыя была закрыта і распачалася пахавальная Імша. Разам з Мітрапалітам Мінска-Магілёўскім, арцыбіскупам Юзафам Станеўскім за душу спачылага маліліся шматлікія святары з усёй Беларусі, а таксама шматлікія парафіяне Ракаўскай парафіі, родныя і блізкія, сёстры законныя і вернікі з розных куткоў Беларусі, якія ведалі святара.
Напачатку іерарх выказаў словы спачування і падтрымкі маме святара, спадарыні Гэлене, братам, сярод якіх ксёндз канонік Аляксандр Барыла, пробашч Вілейскай парафіі, а таксама ракаўскім парафіянам, у якой ксёндз Дзмітрый нёс да апошняга дня душпастырскую паслугу.
[2]
Падчас гаміліі мітрапаліт прапанаваў засяродзіцца над важным пытаннем: “Якую навуку нясе з сабой апошняя пахавальная катэхеза маладога святара: вам, парафіянам і вернікам, і нам, святарам?”
Далей арцыбіскуп Юзаф нагадаў гісторыю жыцця ксяндза Дзмітрыя, узгадаў яго вучобу ў Гродзенскай семінарыі і Люблінскім універсітэце, выкладчыскую працу ў Пінскай семінарыі, служэнне ў якасці афіцыяла касцёльнага суда Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі.
Немагчыма не адзначыць і шматгадовую душпастырскую дзейнасць у парафіі ў Ракаве: гэта і рамонт касцёла, плябаніі, рэкалекцыйнага дому для дзяцей і моладзі, пілігрымкі да Маці Божай Будслаўскай і, канешне ж, малітоўная і сакрамантальная паслуга.
“Душпастырства і прабыванне з вернікамі — вось маё пакліканне” – працытаваў ксяндза Дзмітрыя іерарх.
[3]
Кранальнымі словамі скончылася гамілія. Арцыбіскуп Юзаф прамовіў: “Святар Дзмтрый, просім цябе і мы, там, у Божым Валадарстве, прасі за нас Бога, як гэта ты рабіў у дні святарскай паслугі. Прасі, каб мы добра жылі і Бога любілі, жыцця не змарнавалі і на жыццё вечнае запрацавалі”.
Напрыканцы жалобнай Літургіі былі зачытаныя словы спачування, якія скіравалі Апостальскі Нунцый у Рэспубліцы Беларусь арцыбіскуп Антэ Ёзіч, арцыбіскуп-эмерыт Тадэвуш Кандрусевіч, упаўнаважаны па справах рэлігіі і нацыянальнасцяў Аляксандр Румак.
Словы спачування і падтрымкі выказаў таксама айцец Сяргей Лепін, настаяцель праваслаўнай ракаўскай супольнасці: “Ксендз Дзмітрый быў не толькі добрым святаром і душпастырам, але і добрым суседам і маім асабістым сябрам. Гэта нашая сумесная страта. Але мы верым і молімся, што ў асобе ксяндза Дзмітрыя ракаўская парафія набыла для сябе Нябеснага заступніка”.
[4]
Куратарам падрыхтоўчага курса духоўнай семінарыі, ксяндзом Паўлам Эйсмантам быў зачытаны ліст са словамі падзякі ад роднага брата, ксяндза каноніка Аляксандра Барылы.
[5]
У ім святар дзякаваў перад усім Пану Богу за дар жыцця ксяндза Дзмітрыя, а таксама парафіянам, якія зрабілі жыццё святара па-сапраўднаму шчаслівым. Прагучалі словы падзякі медыкам, якія змагаліся за жыццё ксяндза Дзмітрыя і тым, хто перажываў і маліўся. Таксама ўдзячнасць была скіраваная ў адрас сям’і і святароў, якія падтрымлівалі ў гэтыя цяжкія апошнія дні.
Пасля слоў спачування адбыўся абрад апошняга даручэння і пахавання. Працэсія з целам памерлага святара накіравалася на мясцовыя могілкі.
[6]
Кранальным момантам стала тое, што падчас працэсіі святары, змяняючы адзін аднаго, неслі труну на плячах. Так браты ў святарстве праводзілі сабрата ў апошні шлях, просячы Пана Бога, Валадара Жыцця, каб пасля годнага і ахвярнага зямнога пілігрымавання ксёндз Дзмітрый дасягнуў Вечнага жыцця.
[7]
-
[8]
-
[9]
-
[3]
-
[10]
-
[11]
-
[12]
-
[13]
-
[14]
-
[15]
-
[16]
-
[2]
-
[1]
-
[17]
-
[18]
-
[19]
-
[20]
-
[21]
-
[22]
-
[4]
-
[23]
-
[24]
-
[5]
-
[25]
-
[26]
-
[27]
-
[28]
-
[29]
-
[30]
-
[31]
-
[7]
-
[32]
-
[33]
-
[6]
-
[34]
-
[35]
-
[36]
-
[37]
-
[38]
-
[39]
-
[40]
-
[41]
-
[42]
-
[43]
-
[44]
-
[45]
-
[46]
-
[47]
-
[48]
-
[49]
-
[50]
Вікторыя Філіпенка, тэкст
Леанід Юрык, фота