[1]Зімовай раніцай 15 лютага ў невялічкую вёску Росіца, што на ўскрайку Беларусі, збіраліся людзі.
Заснежаныя дрэвы і стрэхі хат, застылае возера з нешматлікімі рыбакамі, блакітнае неба з нязвыкла яркім сонцам… Здаецца, сама прырода вітала пілігрымаў сваёй прыгажосцю.
І зусім не верыцца, што тут, сярод гэтага хараства, больш за 80 год таму адбылася вялікая трагедыя.
[2]
“Зімовае чараўніцтва” – такую назву мела карная аперацыя нямецкіх акупацыйных уладаў у 1943 годзе. Менавіта падчас яе людзей з навакольных вёсак карнікі зганялі ў Росіцкі касцёл. Большасць з іх наперадзе чакала смерць.
Айцы марыяне — Юры Кашыра і Антоній Ляшэвіч — прынялі на сябе самую цяжкую, але неабходную місію – падрыхтаваць людзей да сустрэчы з Богам. Цягам некалькіх дзён яны суцяшалі, маліліся, удзялялі сакраманты, а калі надышлі апошнія гадзіны – пайшлі з даручаным ім людам на смерць.
Сёння памаліцца праз заступніцтва блаславёных айцоў прыязджаюць людзі з усёй Беларусі.
Урачыстасці распачаліся апоўдні выстаўленнем Найсвяцейшага Сакраманту. Разважаючы над Радаснымі таямніцамі Святога Ружанца, прысутныя раскрывалі сэрцы, давяраючы Богу самыя важныя справы свайго жыцця.
[3]
Падчас адарацыі кожны мог прыступіць да сакраманту споведзі.
А 13 гадзіне распачалася святая Імша. Напачатку літургіі кусташ санктуарыя айцец Аляксандр Жарнасек прывітаў прысутнага ардынарыя Віцебскай дыяцэзіі біскупа Алега Буткевіча, Апостальскага адміністратара грэка-католікаў у Беларусі архімандрыта Сяргея Гаека МІС, прысутных святароў і пілігрымаў.
Падчас гаміліі біскуп Алег засяродзіўся над словамі Евангелля ад Мацвея «Не бойцеся тых, хто забівае цела, душы ж не могуць забіць; а больш бойцеся таго, хто можа душу і цела загубіць у геене» (Мц 10, 28).
[4]
Асаблівую ўвагу іерарх прысвяціў разважанню над сэнсам і вартасцю чалавечага жыцця. “Мэта кожнага чалавека – дбаючы пра фізічнае жыццё, не забывацца аб жыцці духоўным, каб ніколі не адарвацца ад Крыніцы Жыцця – Бога ў Святой Тройцы”, — прамовіў біскуп Алег і дадаў: “Росіцкія мучанікі гераічна імкнуліся, каб людзі, якія стаялі ля брамы смерці, аднавілі і ўмацавалі сувязь з Богам. І таму брама смерці стала брамай у Валадарства Нябеснае”.
Пасля Імшы пілігрымы з запаленымі знічамі накіраваліся да месца мучаніцкай смерці людзей і айцоў марыянаў. Працэсію суправаджала малітва Літаніі да ўсіх Святых.
[5]
Пасля чытання Божага слова, кароткай прамовы і малітвы “Анёл Панскі” у інтэнцыі загінуўшых тут людзей адбылося ўшанаванне крыжа.
[6]
[7]
На заканчэнне ўрачыстасцяў стомленых і змёрзлых, але шчаслівых пілігрымаў чакаў гарачы абед з традыцыйнай поліўкай ад айца Чэслава Курэчкі МІС.
-
[8]
-
[9]
-
[10]
-
[11]
-
[12]
-
[13]
-
[3]
-
[14]
-
[15]
-
[16]
-
[17]
-
[18]
-
[19]
-
[20]
-
[21]
-
[22]
-
[23]
-
[24]
-
[4]
-
[25]
-
[26]
-
[27]
-
[28]
-
[5]
-
[29]
-
[2]
-
[30]
-
[31]
-
[32]
-
[33]
-
[34]
-
[35]
-
[1]
-
[36]
-
[37]
-
[38]
-
[6]
-
[7]
-
[39]
-
[40]
Вікторыя Філіпенка, тэкст
Леанід Юрык, фота