[1]23 жніўня ў браслаўскай святыні адбылася ўрачыстая Імша ў інтэнцыі спачылага ксяндза Чэслава Вільчынскага – роўна праз 40 гадоў пасля ягонага адыходу ў вечнасць, паведамляе waladarka.by [2].
Святую Імшу ўзначаліў біскуп Віцебскі Алег Буткевіч, які ў гаміліі звярнуўся да слоў апостала Паўла з Паслання да Рымлянаў: «О, глыбіня багацця і мудрасці, і пазнання Бога! Якія неспасцігальныя прысуды Яго і нязведаныя шляхі Ягоныя! Бо хто спазнаў розум Пана? Або хто быў дарадцам Ягоным? Або хто даў Яму раней, каб атрымаць адплату? Бо з Яго і праз Яго, і для Яго ўсё. Яму хвала навекі. Амэн» Гэтыя словы, на думку іерарха, могуць стаць эпіграфам да нялёгкага жыцця і служэння ксяндза Вільчынскага.
[3]
Ксёндз Чэслаў Вільчынскі нарадзіўся 6 студзеня 1928 года ў вёсцы Адамішкі (парафія Плюсы на Віленшчыне, цяпер – Браслаўскі раён Віцебскай вобласці) у каталіцкай і глыбока веруючай сям’і. Дзяцінства і маладосць прыйшліся на цяжкія часы: Другая сусветная вайна заспела яго ў 13-гадовым узросце. Высокі Чэслаў выглядаў старэйшым за свае гады, і пасля вайны, нягледзячы на недасягненне прызыўнога ўзросту, яго прыцягнулі да адказнасці за ўхіленне ад службы ў войску. Выратавала толькі дакументальнае пацверджанне ўзросту бацькам.
У 1948 годзе, па дасягненні паўналецця, яго зноў прызвалі ў армію, дзе ён праслужыў да 1952 года. Вярнуўшыся дадому, Чэслаў усвядоміў сваё святарскае пакліканне і вырашыў паступаць у Духоўную семінарыю ў Рызе – адзіную на той час у СССР, якая прымала кандыдатаў з усёй краіны. Але шлях да святарства аказаўся доўгім і цярністым: акрамя ўступных экзаменаў трэба было атрымаць дазвол ад свецкіх улад на права навучання. Такі дазвол быў атрыманы толькі ў 1955 годзе. Усе гэтыя гады будучы святар працаваў станочнікам на дрэваапрацоўчым прадпрыемстве – Камбінаце школьнай і дзіцячай мэблі, адукацыю здабываў самастойна. Яго настойлівы характар не дазволіў здацца.
Сакрамант святарства Чэслаў прыняў у 1967 годзе з рук арцыбіскупа Юліяна Вайвадса. І адразу ж, 1 жніўня таго ж года, быў накіраваны на служэнне ў Браслаўскі касцёл. Яму было 39 гадоў, і ён стаў першым пасляваенным святаром у Беларусі, які скончыў Рыжскую семінарыю і атрымаў пасвячэнне.
[4]
У гады жорсткай атэізацыі ксёндз Вільчынскі нязменна выконваў свае абавязкі: спавядаў, рыхтаваў да сакрамантаў дзяцей, моладзь і дарослых. Ён не баяўся будучыні, верыў у вышэйшы сэнс кожнай падзеі, цярпліва пераносіў крыўды і абразы. Яго вера была відавочнай у штодзённых учынках, дабрыні і паводзінах. Галоўнай крыніцай яго духоўнасці была штодзённая малітва на ружанцы перад абразом Маці Божай Браслаўскай – Валадаркі.
Пастаяннае напружанне і цяжкае жыццё адбіліся на здароўі: святар перажыў два інфаркты. Трэці стаў фатальным – ён памёр 24 жніўня 1986 года на 58-м годзе жыцця. Ксёндз Чэслаў Вільчынскі пахаваны на могілках каля Браслаўскага касцёла.
Праз 40 гадоў памяць пра ксяндза Чэслава застаецца жывой у сэрцах вернікаў Браслава і ўсіх, хто чуў пра ягоны подзвіг веры. Няхай жа ягоны прыклад нагадвае нам пра тое, што сапраўдная вера не баіцца перашкод, а мужнасць і пакорлівасць перад Богам прыносяць плён нават у самыя цёмныя часы.
-
[1]
-
[5]
-
[4]
-
[6]
-
[3]