[1]Святы Павел ад Крыжа, заснавальнік супольнасці Мукі Езуса Хрыста (пасіяністаў), успамін якога адзначалі 19 кастрычніка, вылучаўся не толькі глыбокім духоўным жыццём і асабістай святасцю, але і нястомнай працай на ніве Пана. Менавіта за гэтыя заслугі яго празвалі Божым паляўнічым на душы.
Святы Павел быў мужным і палымяным прапаведнікам, які не саромеўся абвяшчаць Езуса басанож, у чорным габіце, сярод натоўпу людзей – і варта разумець, што гэта адбылося ў XVIII стагоддзі, у часы росквіту атэізму, секулярызму, гуманістычных кірункаў філасофіі і абвяшчэння поўнай свабоды ад «устарэлай» маралі. Ён не пабаяўся выйсці на шум гэтага бязбожнага грамадскага свята, каб выратаваць душы для Бога — і праз усё жыццё падвяргаў сябе жорсткаму аскетызму, адкупляючы чужыя грахі.
Вось словы мудрасці святога Паўла, у якіх сёння маем патрэбу не менш, чым мелі патрэбу людзі так званай «эпохі асветы».
- «Душа — гэта зерне, якое Бог сее на ніве Касцёла; каб прынесці плён, яна павінна спачатку памерці пад ударамі болю, смутку, супярэчнасцей і пераследу».
- «Будзем баяцца быць пазбаўленымі пакут, нават больш, чым скупы баіцца страціць свае скарбы».
- «Пакуты кароткія; радасць будзе вечнай».
- «Крыж — гэта шлях да Неба, але толькі тады, калі нясеш яго добраахвотна».
- «Глядзі, каб захаваць мір у сэрцы тваім, таму што сатана закідвае сеткі ў каламутнай вадзе».
- «Кажу вам: [сапраўдная] перамога заключаецца ў перамозе над сабой. Гэта наш самы вялікі вораг».
- «Вы ведаеце, чаму Бог пасылае вам столькі пакут? Каб даць вам нябеснае багацце».
- «Калі вы адчуваеце прыступ лютасці і гневу, значыць, настаў час маўчаць, як маўчаў Езус сярод свайго прыніжэння і пакут».
- «Калі крупінка недасканаласці прыліпла да вашага сэрца, не хвалюйцеся, а неадкладна спаліце яе ў агні Божай любові і, з жалем просячы прабачэння, працягвайце жыць у супакоі».
- «Я б палічыў сябе праклятым, калі б скраў у Бога хоць адзін атам Яго славы. Я лічыў бы сябе горшым за Люцыфера, калі б меў на ўвазе што-небудзь, акрамя Бога».
Паводле credo.pro [2]
Пераклад Марыны Сінкевіч