Ці можна пакараць дзяцей тым, што не дазволіш ім ісці ў касцёл?

«Калі дзіця не слухаецца бацькоў, ці можна сказаць: на гэтым тыдні ты не варты ісці ў касцёл, і таму будзеш пакараны тым, што застанешся дома?».

На пытанне адказвае доктар маральнай тэалогіі, рэктар Інстытута тэалагічных навук кс. Віктар Белаус:

— Перш за ўсё варта сказаць, што гэта памылковая пазіцыя. Кожная пакаранне павінна мець выхаваўчы аспект, яна лечыць паводзіны дзіцяці. Караючы тым, што забараняем дзіцяці ісці ў храм, які эфект мы спасцігаем?

У свядомасці дзіцяці зʼяўляецца вобраз Бога, які толькі карае: «Божанька пакарае«, – напэўна, не раз чулі мы ў дзяцінстве. У апошні час пра гэта шмат гаворыцца ў катэхетычна-педагагічнай літаратуры.

Богам ці божымі карамі нельга палохаць дзіцяці, варта паказваць станоўчы вобраз Бога, які яе любіць. Нароўні з станоўчым чынам Бога любові і міласэрнасці варта паказваць Бога справядлівасці. Дзеці даволі адчувальныя да таго, што добра і што дрэнна, таму ўжо з дзяцінства трэба звяртаць увагу на адказнасць за свае паводзіны.

Адсюль выснова: нельга караць дзяцей тым, што служыць іх маральнаму ці духоўнаму развіццю. Наадварот, варта іх выхоўваць да ўдзелу ў св. Імшы і да захавання маральных нормаў, якія выцякаюць з нашай веры. У нядзелю кожны хрысціянін мае абавязак быць у касцёле, на св. Імшы. Калі мы забараняем дзіцяці ісці ў касцёл, мы ўжо вучым яе пераступаць гэтую запаведзь.

Выкарыстоўваючы ў сваёй выхаваўчай практыцы сцвярджэнне: «на гэтым тыдні ты не варты ісці ў касцёл», можна дайсці да парадоксу, бо, у пэўным сэнсе, ніхто не варты таго, каб набліжацца да Бога.

Такім чынам мы выносім прысуд і для саміх сябе. Варта было б у гэты момант успомніць словы Езуса: «Дазвольце дзецям прыходзіць да мяне і не забараняйце ім, бо ім належыць Царства Божае» (Мк 10, 14).

CREDO

для друку для друку