Разважанні

Храм — особое место пребывания Бога

Много лет назад, когда я с одним другом – колумбийцем – зашел в Латеранскую базилику, он показал мне на потолок базилики, который был покрыт золотом, и сказал примерно так:” Это золото испанцы украли у инков и после подарили Папе, чтобы им был украшен потолок в базилике. Золота этого было несколько тонн. Я этим очень доволен, потому что в таком виде ...

Читать далее »

Каб не баяцца смерці

Напэўна самы цяжкі момант — гэта хвіліна развітання з блізкім табе чалавекам, ведаючы, што ніколі ўжо не пачуеш яго голасу, не паглядзіш яму ў вочы і не ўсміхнешся ўжо на сустрэчы з ім. Рэальнасць адыходу з гэтага свету да гэтай пары з’яўляецца вялікім сакрэтам, які змешваецца з вялікім болем. Якім было б жыццё чалавека, каб не перспектыва шчаслівай вечнасці, нарысаванай ...

Читать далее »

Любая жизнь всегда имеет ценность: история достоинства и любви

История достоинства и любви, которая отражает слова Папы Франциска: «Давайте не будем строить цивилизацию, уничтожающую людей, чья жизнь, как считается, больше не стоит того, чтобы быть прожитой: любая жизнь всегда имеет ценность». История Марианджелы Креа ставит вопрос: кто мы такие, чтобы решать о смерти человека от голода и жажды? На этот вопрос кое-кто недавно ответил в пользу смерти. Однако многие ...

Читать далее »

Нe бойся цішыні

Часам можам заўважыць людзей, якія шукаюць самоты, пустыні, дзе няма ні радыё, ні музыкі, ні шуму. Яны не размаўляюць, не моляцца гучна, не чытаюць кніг або газет, не пішуць, не займаюцца нічым. Яны проста «заглыбляюцца ў сабе». Не каб аналізаваць, планаваць, а проста быць. Яны хочуць «знайсці сябе» ў цішыні, дасягнуць пэўнага сінтэзу, інтэграцыі, яны хочуць зноў адкрыць сябе ў ...

Читать далее »

Калі нехта моліцца на ружанцы, д’ябал злуецца (сведчанне былога сатаніста)

“Калі нехта моліцца на ружанцы, д’ябал злуецца!” — кажа чалавек, які правёў чатыры доўгія і змрочныя гады ў сатанінскай секце. Дэвід Арыяс нарадзіўся  ў Мехіка, але ва ўзросце 16 гадоў ён пераехаў у Каліфорнію. Там праз школьных сяброў ён трапіў у пастку знакамітай акультнай гульні “уіджа” (“oiujay”), і сябры намовілі яго выкарыстоўваць гэтую дошку для акультных практык на могілках, для ...

Читать далее »

Ружанец стаў мне паратункам (сведчанне)

Маё навяртанне да Бога і паяднанне з Касцёлам адбылося ў сталым узросце. Але і да гэтага часу я была знаёмая з ружанцам у выглядзе ланцужка з пацеркамі. Я бачыла яго ў руках сваіх бабулі і маці, ён здаваўся мне толькі прыгожай, эстэтычнай рэччу, але ужо тады з нейкай таямнічай каштоўнасцю і вартасцю. Гэта як “пароль”, па якім пазнаеш католіка. У ...

Читать далее »

Усякае ліхое слова няхай не выходзіць з вуснаў вашых… (Еф. 4:29)

Мат ‒ што гэта? Чалавек павінен разумець, з якім агнём ён жартуе. Курыльшчыка папярэджваюць, паказваючы згнілыя лёгкія, алкаголіка ‒ дэманструючы паразы печані. Людзі ведаюць, на што ідуць і чым рызыкуюць. Брыдкаслоўе ‒ не проста лаянка, ругань, імкненне атрымаць верх над праціўнікам у спрэчцы. Яно накіравана ў першую чаргу супраць Бога, за што атрымала назву «чорнай ругані». Мацюкацца ‒ значыць «лаяцца ...

Читать далее »

Думкі і малітвы святога Яна Златавуснага

13 верасня Каталіцкі Касцёл успамінае св. Яна Златавуснага (Хрызастома), біскупа і доктара Касцёла. Мы падрыхтавалі для чытачоў “Каталіцкага Весніка” меркаванні святога Яна пра малітву, а таксама яго знакамітую няспынную малітву. Малітва – гэта лекі. Але калі мы не ведаем, як іх ужываць, мы не атрымаем ад іх карысці. І перш за ўсё варта ведаць, што для малітвы не патрабуецца пэўнага ...

Читать далее »

Як выпрастацца душы? Думкі Святога Грыгорыя Вялікага

У адной з сінагог Ён навучаў у шабат. Была там жанчына, якая васемнаццаць гадоў мела духа немачы: яна была згорбленая і зусім не магла выпрастацца. (Лк. 13, 11). Кожны грэшны чалавек, які не шукае нябеснага, не можа глядзець уверх, таму што паддаўшыся зямным жаданням, ён ухіляецца ад шчырасці розуму свайго і заўсёды бачыць толькі тое, пра што думае. Звярніцеся да ...

Читать далее »

Кс. Генры Нувэн аб малітве з моцна сціснутымі кулакамі

Малітва — справа не простая. Яна патрабуе адносін, у якіх ты дазваляеш камусьці яшчэ, акрамя цябе самога, увайсці ў самы цэнтр тваёй істоты, увайсці і ўбачыць тое, што ты хацеў бы пакінуць у цемры, і дакрануцца да таго, да чаго ты б не хацеў дакранацца. На самай справе, навошта табе гэта рабіць? Ты, магчыма, дазволіў бы камусьці пераступіць парог твайго ...

Читать далее »