Праца каталіцкай манахіні “цёці Веранікі” ў свецкай установе

DSCF1753На чыгуначнай лініі Мінск – Орша за 110 кіламетраў ад Мінска знаходзіцца горад Крупкі, дзе ў дзіцячым садку працуе манахіня Бэрнадэта з ордэна Сясцёр святой Ядвігі ад Беззаганнай Багародзіцы Панны Марыі (ордэн сясцёр-ядвіжанак). Мне стала цікава, як выглядае праца каталіцкай манахіні ў свецкай установе, таму я і накіравалася ў Крупкі.

Электрычка спыняецца на прыпынку Новае Жыццё. Цікавая назва. Яна дае надзею на тое, што жыхары горада маюць такое жыццё, і яно не аддзелена ад Хрыста. Бо, скажам, камуністычная назва адной з папярэдніх станцый – Чырвоны Сцяг – здзіўляе сваёй неактуальнасцю, даўніной і не дае надзеі на лепшае. Бо толькі з Госпадам жыццё чалавека можа стаць вольным, шчаслівым і радасным.

Адкрытыя на дыялог местачкоўцы патлумачылі, як даехаць да касцёла, і ўжо праз два дзясяткі хвілін я была на месцы. У парафіяльным доме мяне сустрэла сястра Бэрнадэта. У крупскай парафіі яна працуе з 2010 года.

 Педагагічная спецыяльнасць і манаства – гэта Божы дар

Сястра скончыла Салігорскі дзяржаўны педагагічны каледж. Пасля атрымання адукацыі адчула прагу да манаскага жыцця. Стаўшы манахіняй каталіцкага ордэна, завочна навучалася ў Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя Максіма Танка па спецыяльнасці «Дашкольная адукацыя».

Падчас вучобы ва ўніверсітэце здарылася гісторыя, якую заўсёды прыгадвае сястра: «Калі я прыйшла на залік па рэлігіязнаўстве ў манаскім адзенні, то выкладчык-камуніст доўга не хацеў ставіць залік з-за майго знешняга выгляду. І я дзівілася: няўжо ў яго разуменні навука і манаскі выгляд не могуць ісці поруч?»…

Тое, што педагагічная спецыяльнасць і манаская супольнасць з’явіліся ў яе жыцці, сястра Бэрнадэта лічыць вялікім дарам Госпада і праз гэта адчувае вартасць свайго паклікання.

 Сёстры-ядвіжанкі

Ад самага пачатку свайго існавання ў 1859 годзе сёстры-ядвіжанкі надавалі вялікую ўвагу дзецям. У той час малыя найбольш пакутавалі ад маральнай і матэрыяльнай бядоты. І да сённяшняга дня сёстры святой Ядвігі лічаць служэнне тым, хто жыве ў патрэбе, асабліва дзецям, самай важнай справай міласэрнасці, якая павінна здзяйсняцца ў духу Евангелля.

Зараз сёстры працуюць у дзіцячых садках, прытулках, лячэбна-выхаваўчых цэнтрах, праводзяць катэхізацыю, а таксама аказваюць дапамогу ўсюды, дзе яна неабходная. Такога кшталту служэнне манахіні нясуць у Польшчы, Германіі, Аўстрыі, Даніі і Чэхіі. Першыя крокі распачынаюцца і ў Беларусі.

Любоў да дзяцей

Выйшаўшы за тэрыторыю касцёла, мы накіроўваемся ў дзіцячы садок. Сёння, як і кожны дзень, сястра з ахвотай спяшаецца да дзяцей. «Вельмі люблю свой дзіцячы сад. Калі ўяўляю, што мяне забяруць з Крупак на служэнне ў іншае месца, то разумею: будзе вельмі шкада», – прызнаецца яна ў размове.

У кляштары сястры далі манаскае імя Бэрнадэта. Так яе называюць і ў касцёле. А вось для маленькіх выхаванцаў садка, якім па 2-3 гады, яна проста «цёця Вераніка».

DSCF1746

Дзеці з радасцю лашчацца на руках у сястры, дораць шчырыя ўсмешкі. Тыя з іх, хто ўжо досыць добра гаворыць, распавядаюць мне і “цёці Вераніцы” свае цікавыя прыгоды.

DSCF1750

«Бацькі ставяцца да мяне вельмі добра. Самае важнае для іх, каб дзеці былі заўсёды дагледжаныя. Канфесія, будзь ты католікам або праваслаўным, не адыгрывае значнай ролі. Мы заўсёды знаходзім узаемапаразуменне», – адзначае сястра.

 Рабочы калектыў

Калі я толькі пачала працаваць у садку, мае каляжанкі заўсёды дапамагалі і давалі парады. Дзіўна было, калі адразу глядзелі на мяне, у манаскім адзенні, насцярожана, але пасля сказалі: «Нармальны чалавек!» – смяецца сястра Бэрнадэта.

DSCF1744

Прабыўшы ў групе некаторы час, я заўважыла адну цікавую рэч: сятра Бэрнадэта і яе каляжанка з вялікім цяплом і клопатам ставяцца да дзяцей, разумеючы і адказваючы на іх амаль незразумелую мне мову. Гэта шчырая любоў да дзяцей прыносць ім паразуменне ў сумеснай працы.

Заканчваецца працоўны дзень. Вяртаючыся ў парафіяльны дом, сястра Бэрнадэта ў сваёй манаскай супольнасці моліцца, каб сваё жыццё сем’і ў Крупках праводзілі з Хрыстом, каб беларускія дзеткі выхоўваліся ў атмасферы любові, дабрыні і сяброўства.

Я ж той самай электрычкай вяртаюся ў Мінск з думкамі пра сястру Бэрнардэту і яе маленькіх выхаванцаў. Прыпынак Новае Жыццё застаецца ўдалечыні, а мяне не пакідае пачуццё радасці і супакою ад гэтага візіту. Хочацца спадзявацца, што прыклад сястры Бернадэты заахвоціць кіраўніцтва іншых беларускіх садкоў і прадстаўнікоў манаскіх супольнасцяў разам працаваць у сферы выхавання і адукацыі.

 Ірына Грэйць

для друку для друку