«Не я ацаляю, гэта робіць Бог!»: інтэрв’ю з індыйскай манахіняй ва Украіне

0_k__52759588Ужо дзесяты год у Мукачава хворыя і нямоглыя вылечваюцца з дапамогай манахіні Лідзіі, якая прыехала ў Закарпацце з далёкай Індыі. Многія здаравеюць ад невылечнай хваробы, становіцца на ногі, пасля доўгіх гадоў бясплоддзя нарэшце адчуваюць дар мацярынства. Штодня законніца прымае сотні людзей, нікому не адмаўляе, таму што і сама ведае, што такое быць смяротна хворым. Бо ёй не давалі шанцаў на выздараўленне ні кіеўскія, ні індыйскія лекары.

У Індыі дзяўчыны альбо выходзяць замуж, альбо ідуць у кляштар

Каталіцкі кляштар сясцёр ордэна святога Юзафа ў сяле Паўшына Мукачаўскага раёна. І на вуліцы, і ў невялікім храме шмат людзей, шэптам размаўляюць. Цікаўлюся, ці сапраўды чакаюць сястру Лідзію і ці сапраўды яна дапамагае. У адказ чую, што ёсць мноства сведчанняў розных вылячэнняў, штодня сюды прыязджае шмат хворых.

І вось да мяне выходзіць ўсмешлівая манахіня Лідзія, на чыстай украінскай мове вітаецца: «Добры дзень!» Яна дзіўна прыветлівая, сціплая, добразычлівая. Дарэчы, калі я па тэлефоне дамаўлялася аб сустрэчы з законніцай, перапытала яе сакратара, ці манахіня разумее ўкраінскі. «Вядома», — адказалі мне. Але нават не ўяўляла, што мы будзем настолькі лёгка мець зносіны — манахіня Лідзія кажа ўперамешку з рускай мовай, а некаторыя словы нават прамаўляе на западны лад: «раблю», «малюся».
Пакуль не пачаўся прыём, сястра Лідзія ўдзяляе нам час. Спакойна, узважана распавядае аб сваёй незвычайны лёс, пра тое, як апынулася ў Украіне. Калі яна агаварылася, што ўжо 23 гады з’яўляецца манахіняй, я здзівілася не на жарт — выглядае максімум на 25, таму ў мяне вырвалася: «А колькі вам гадоў?»

— 40, — міла ўсміхнулася. — Бацькі супраць не былі, у нас гэто нармальна, калі Бог кагосьці паклікаў з сям’і, гэто блаславенне. У нас у сям’і 9 дзяцей. Мая старэйшая сястра таксама манахіня. Нашы дзяўчаты або выходзяць замуж, альбо сыходзяць у кляштар.

Год была прыкавана да ложка і памірала

Упершыню з місіянерскай місіяй сястра Лідзія (Ліджы Паяпілі) трапіла ў Украіну ў 2000 годзе. Прызнаецца, ёй вельмі не падабалася ў Кіеве: па-першае, не ведала мовы, па-другое, няпроста было прыняць зусім іншую культуру, па-трэцяе, усе кудысьці спяшаюцца ў вялікім горадзе. Пражыла тут усяго паўтара года цяжка захварэла на сухоты костак. Лекары толькі разводзілі рукамі і нічым не маглі дапамагчы. Восем месяцаў згасала на вачах, гнаіўся пазваночнік, хвароба прыкавала да ложка. Ведаючы, што хутка смерць, настаяцельніца спытала, якое будзе апошняе жаданне. Сястра Лідзія адказала: «Я не хачу паміраць у Украіне, лепш — у Індыі, бацькі лягчэй гэта перажывуць». Дома лекары таксама паўтарылі словы кіеўскіх калегаў: медыцына нямоглая.

— Памятаю, адзін лекар, таксама індус, у Кіеве сказаў: «Калі Бог хоча, вы будзеце здаровыя». Я год была прыкавана да ложка, шмат малілася. І адзін раз Бог даў мне шмат пытанняў. Ён хацеў бачыць мяне ў Украіне, хацеў праз мяне дапамагчы многім людзям. Тады я яму сказала: «Госпадзе, калі Ты чуеш, аздараві мяне, я еду назад ва Украіну».

Пасля гэтага сястры Лідзіі стала лепш, з дня ў дзень адчувала палёгку. Пасля аналізы крыві паказалі значны прагрэс у выздараўленні. І лекары нарэшце запэўнілі: «Вы будзеце жыць». Але што рабіць ва Украіне — не ўяўляла. Па адукацыі настаўнік, аднак разумела, што адукацыйнай працай займацца не буду. «Я пыталася Госпада: як мне дапамагаць людзям, як ты хочаш, каб я гэта рабіла?» — успамінае манахіня. Аднойчы яшчэ ў Індыі малілася за смяротна хворага чалавека. А на наступны дзень ён прыйшоў … здаровы.

— Я здзіўлялася: як можа быць так?! І зразумела, што Бог просіць, каб я малілася.

Вось так сястра Лідзія дзесяць гадоў таму зноў вярнулася ва Украіну — на гэты раз у Закарпацце.

— Я ніколі не акцэнтую, што я вылечваю, — яшчэ раз падкрэслівае с. Лідзія. — Я проста стаю перад Богам і малюся, прашу бласлаўлення. Гэта мая місія.

Вылечваюцца ад бясплоддзя, рака, паралічу

Убачыўшы, які шматлюдны натоўп чакае сястру Лідзію, я пацікавілася, ці так бывае кожны дзень.

— Гэта мала, — усміхнулася с. Лідзія. — Яшчэ аўтобус з Львова запісаны.

Аказваецца, штодня прымае калі 200, а калі і 250 чалавек. Запісваюць папярэдне максімум 150 хворых. Справа ў тым, што многія турысты прыязджаюць наведаць кляштар і, як толькі даведваюцца пра дзіўны дар сястры Лідзіі, просяцца на прыём. Яна адмовіць не можа.

— Ці стамляецеся?
— Па-чалавечы, можна сказаць, так. Але зразумейце: не я ацаляю, гэта робіць Бог. Не ад мяне сіла ідзе.

Яна сябе параўноўвае з трубой, па якой зверху ідзе вада. Але труба ня траціць свае сілы — так і яна. «Гэта не значыць, што прыйшлі да мяне — і ўсё, здаровыя, — тлумачыць манахіня. — Бог сам ведае, што каму лепш. Таму і смерць кагосьці ратуе». А звяртаюцца да сястры Лідзіі з рознымі хваробамі. Калі камусьці яе дар дапамог, абавязкова адгукаюцца: ці самі прыязджаюць са словамі падзякі, ці пераказваюць праз іншых пілігрымаў. Ёсць сведчанні, што з дапамогай індыйскай законніцы вылечыліся ад бясплоддзя, паралічу, рака, пазбавіліся розных сямейных праблем.

— Я ніколі не акцэнтую, што я вылечваю, — яшчэ раз падкрэслівае с. Лідзія. — Я проста стаю перад Богам і малюся, прашу бласлаўлення. Гэта мая місія.
— Ці сумуеце па радзіме, збіраецеся вяртацца дадому?
— О не! — не задумваючыся, адказвае. — Не адчуваю, што я ў чужой краіне, тут людзі мяне прымаюць. Спачатку мне не падабалася, а зараз я вельмі люблю Украіну.

Паводле «ВІСНИК+К»

для друку для друку