Лячэбная сіла прабачэння

prabaczenneЗвычайны каталік, калі спытаць яго, ці ёсць яму каму прабачыць, адкажа, што не. І ён сапраўды верыць, што ўжо ўсё прабачыў, што ні на каго не гневаецца. Але большая частка нанесеных нам ран схаваная ў нашай падсвядомасці і жыве ўласным жыццём.

Наша падсвядомасць — як нябачная частка айсберга, 4/5 якога знаходзяцца пад вадой і, у лепшым выпадку, толькі 1/5 аказваецца на паверхні. Схаваныя ў ім балючыя перажыванні недаступныя для нас, але яны «ўсплываюць» у выглядзе гневу, пастаяннага раздражнення, азлобленасці, адсутнасці радасці жыцця, хранічнай стомленасці, а таксама фізічных хвароб.

Таму мы павінны прасіць Бога, каб Ён дастаў з нас гэтыя падзеі, якія прычыняюць, каб падчас малітвы мы змаглі прабачыць ўсім, хто нас параніў, і дзякуючы гэтаму атрымаць аздараўленне.

Прабачэнне у Св. Пісанні — гэта дар Божы і неабходная ўмова духоўнага развіцця чалавека і яго збаўлення. Прабачэнне — гэта дзеянне. Пачынаючы з Нагорнай пропаведзі — свайго роду канстытуцыі хрысціянства, Езус кажа пра тое, што прабачэнне і прымірэнне ляжаць у падставе шанавання Бога (Мц 5, 23).

Ён пацвярджае гэта і ў малітве «Ойча наш» (Мц 6, 12), і ў вельмі красамоўным вобразе з прыпавесці пра даўжніка, які не мог прабачыць свайму даўжніку (Мц 18, 23-35). Сваё вучэнне Гасподзь пацвердзіў ўласным жыццём, прамовіўшы з крыжа словы: «Ойча, прабач ім, бо не ведаюць, што робяць» (Лк 23, 34).

Тым не менш, сёння ствараецца ўражанне, што многія хрысціяне ўздрыгваюць пры адным гуку слова «прабачэнне» і праходзяць міма яго з абыякавасцю па няведанню або з прычыны невуцтва.

Многіх, несумненна, шакіруе неабходнасць прабачыць Бога, бо гнеў у адносінах да Бога — найбольш глыбока хаваемая эмоцыя сярод хрысціянаў. Мы не верым, што «маем права» гневацца на Яго або мець да Яго прэтэнзіі, але нашыя пачуцці не залежаць ад нашай волі. Наколькі ж больш мы «аддаем перавагу» ўпасці ў дэпрэсію з-за страты блізкага чалавека, чым прызнацца, што не можам прабачыць Богу тое, што Ён адабраў яго ў нас (як і памерламу тое, што сышоў, пакінуўшы нас).

Але ў кнізе прарока Ёны мы бачым прыклад таго, што Бог не крыўдзіцца, калі мы звяртаем на Яго свае негатыўныя пачуцці. Больш за тое, калі мы душым іх і робім выгляд, што ўсё ў парадку, Ён стараецца прымусіць нас выказаць гэтыя пачуцці. Успомнім дыялог Бога і Ёны пасля таго, як Бог наслаў чарвяка, падтачыў расліну, якая захоўвала прарока ад сонца. Расліна засохла. Іёна вельмі цярпеў ад спёкі і стаў жадаць сабе смерці. Бог задаў яму пытанне, ці агіда да жыцця прыгнятае прарока, ці схаваны гнеў на Госпада: «І сказаў Бог Ёну: няўжо так моцна засмуціўся ты за расліны? Ён сказаў: вельмі засмуціўся, нават да смерці» (Іён 4, 9).

Як бачым, прарок не баяўся прызнацца Богу, што на Яго пакрыўджаны, дзякуючы чаму Бог меў магчымасць паказаць яму на больш глыбокую прычыну яго гневу — злосць і бунт, выкліканыя місіяй у Нінівію (Ёна як прадстаўнік абранага народа не мог зразумець, чаму Бог хоча выратаваць «няверных»).

Падобныя перажыванні — гнеў на Бога, выражаны ў дакорах ў Яго адрас, і прымірэнне з Ім — сталі таксама доляй прарока Ераміі і Ёва. Такім жа чынам Бог хоча і нас прывесці да «Малітвы прабачэння» да тых балючых момантах ў нашым мінулым, якіх мы не можам Яму прабачыць, а таксама нагадаць нам тыя нашы абмежаванні, слабасці і недахопы, якія мы не жадаем Яму прабачыць.

Для многіх гэта цалкам невытлумачальная і нават абсурдная рэальнасць: для тых, для каго хрысціянства (лепш сказаць, хаджэнне ў царкву) — гэта адно, а жыццё — зусім іншае, і гэтыя дзве рэчы для іх ніяк несумяшчальныя.

У нашым жыцці мы шматкроць перажываем розныя траўмы, маленькія і вялікія крыўды, непаразуменні, нянавісць, цяжкія сітуацыі … — усё гэта, хочам мы ці не, назапашваецца ў нашым жыцці.

Не будзем падманваць сябе: як нас людзі раняць, прычыняюць нам зло, крыўдзяць, так і мы паступаем з нашымі блізкімі з большай ці меншай ступенню усвядомленасці. Гэтыя сітуацыі і людзі, якія ўдзельнічалі ў іх, маюць патрэбу ў прабачэнні. Закарнелы ў нас эгаізм, крыніцай якога з’яўляецца грэх, становіцца прычынай таго, што мяне раняць і я сам раню іншых.

Усе гэтыя раны і крыўды могуць падштурхнуць нас у два бакі. Па-першае (у негатыўны бок), у бок замкнёнасці на іншага чалавека, спачатку канкрэтнага, таго, хто мяне пакрыўдзіў, але потым, калі крыўд назапасіцца занадта шмат, гэтая замкнёнасць стане расці да тых часоў, што я не буду давяраць нікому, не буду адчыняцца іншым людзям.

Тады пачнецца паступовае звужэнне сэрца, яго агрубенне і бяздушнасць знешне, паміж тым як пад яго абалонкай застаецца надзвычай адчувальны і пяшчотны, але вельмі перапалоханы чалавек.

З іншага боку (пазітыўны бок), для чалавека, які намагаецца кожны дзень жыць Нагорнай пропаведдзю, усе раны становяцца падставай для прабачэння сваіх крыўднікаў ад усяго сэрца і для духоўнага ўзрастання ў Богу, для ўсё ўзрастаючай адкрытасці ў адносінах да блізкіх, якія ўжо не ворагі, ад якіх трэба бегчы, з якімі трэба ваяваць, а памыляецца браты і сёстры, якія згубіліся, і за якіх неабходна маліцца.

Прабачэнне — гэта не пачуццё. Гэта першае, вельмі важная заўвага. Многія хрысціяне не прабачаюць, таму што блытаюць акт волі з пачуццём. Мне трэба хацець прабачыць, а не адчуваць, што я прабачыў.

Што гэта азначае на практыцы? Што не абавязкова я буду ласкавы з тым чалавекам, якога прабачыў, не абавязкова мы станем сябрамі, не абавязкова мы наогул будзем размаўляць адзін з адным, зноў вернемся да нашых папярэдніх адносін, будзем ўсміхацца адзін аднаму і абдымацца пры сустрэчы.

Вядома, у ідэале было б выдатна, калі так магло ўсё скончыцца. Але, калі падысці рэальна, то гэта можа быць занадта цяжка і нават немагчыма. Крыўды, якія наносяцца нам, часта настолькі цяжкія, што бывае цяжка вырашыцца на які-небудзь жэст у дачыненні да крыўдзіцеля, а што ўжо казаць пра тое, каб гэты жэст быў яшчэ і абыходлівым або сяброўскім.

Такім чынам, калі прабачэнне грунтуецца на пачуццях, то, пры рэальным поглядзе на рэчы, яно немагчыма, і мы вельмі няшчасныя людзі. Каб было яшчэ больш зразумела: табе можа станавіцца дрэнна пры выглядзе таго, хто цябе пакрыўдзіў, але, нягледзячы на гэта, ты яму прабачаеш!

Прабачэнню не заўсёды будуць спадарожнічаць прыемныя пачуцці. Але пра тое, што яно адбылося, мы даведаемся па яго пладах, таму што зменяцца нашы адносіны з гэтым чалавекам, Богам, самім сабой, а можа нават адбыцца фізічнае вылячэнне, так як прычынай хваробы цела часта бывае менавіта адсутнасць прабачэння, свайго роду ізаляцыя ў самім сабе, жыццё, якая праходзіць у напружанні і нянавісці, калі чалавек кажа: «Я ніколі яму гэтага не прабачаю …». Такая пазіцыя закрывае чалавека на Бога, на людзей, на самога сябе і можа стаць крыніцай шматлікіх праблем, у тым ліку і са здароўем.

Падчас адной з канферэнцый на тэму аздараўлення на VI харызматычным форуме а. Роберт дэ Грандзіс (SSJ) згадаў, што адсутнасць прабачэння (нават неўсвядомленае) праяўляецца на фізічным узроўні ў выглядзе хвароб, заняпаду сіл і г.д. Удзельнікі задалі яму тады пытанне, ці азначае гэта, што ўсе хваробы з’яўляюцца вынікам нанесеных нам ранаў і адсутнасці прабачэння.

Вось яго адказ: «Не, не ўсе. Ёсць шмат хвароб, выкліканых забруджваннямі навакольнага асяроддзя, працай у шкодных умовах і т.д. Але калі выключыць гэтыя знешнія прычыны, то большасць ўнутраных прычын караніцца ў нашых эмоцыях. Калі чалавек хворы цяжкай фізічнай хваробай, то варта звярнуць увагу на яго эмоцыі. У ЗША, калі чалавек хворы невылечнай хваробай, лекары даследуюць яго з дапамогай псіхалагічных тэстаў. Па выніках псіхолагі могуць рабіць выснову адносна асобы пацыента.

Так як у кожнай асобы ёсць свае слабыя бакі, на аснове тэстаў можна сцвярджаць (нават не ведаючы пацыента), што гэты чалавек памірае ад раку, і амаль у 100% выпадкаў гэты дыягназ будзе правільны. Розныя асобы валодаюць рознымі моцнымі і слабымі бакамі.

Я чуў, як вядомы псіхолаг сказаў неяк, што на рак хварэюць гэтак званыя «добрыя людзі», якія пакутуюць ад вельмі моцнага пачуцця віны і гневу па адносінах да сябе. У сваю чаргу, гнеў і адсутнасць прабачэння ў адносінах да іншых прыводзіць да хвароб сэрца. Гэта супадае з маім шматгадовым вопытам малітвы над людзьмі. Калі чалавеку ўжо вядома, што ён хворы на рак або знаходзіцца ў перадінфарктным стане, яму варта шмат часу прысвяціць працы над прабачэннем.

Пасля малітвы над людзьмі я шмат каму з іх прапаную штодня прамаўляць «Малітву прабачэння» і аддаваць у ёй Богу чарговых «даўжнікоў», якіх Ён дазволіць нам ўспомніць. Калі людзі настойлівыя ў гэтай малітве, то неўзабаве ў іх жыцці ўжо становяцца бачныя цудоўныя плады прабачэння. Я заўсёды рэкамендую працягваць маліцца гэтай малітвай, як мінімум, 30 дзён, але звычайна ўжо на дваццаты дзень яны назіраюць эфект дзеянні Божай ласкі, напрыклад, у тым, што адступае хвароба, з’яўляецца ўнутраная радасць».

Наступную праблему можа прадстаўляць сабой сама форма прабачэння. Ці павінен я падысці да гэтага чалавека і штосьці яму сказаць? Можа быць, рызыкуючы нарвацца на чарговае раненне або насмешку? Як гэта зрабіць, каб аздараўленне сапраўды стала ўдзелам майго сэрца і майго жыцця?

Самы просты і адначасова самы эфектыўны спосаб — гэта малітва. Не якая-небудзь малітва, а малітва прабачэння. Мы не заўсёды хочам ці нават не заўсёды можам сустрэцца з чалавекам, каб паведаміць яму аб нашым прабачэнні і ўсё растлумачыць. Гэта, зноў-такі, ідэал, які, як відаць, нялёгка рэалізаваць.

Малітва жа — універсальны спосаб, які заўсёды ажыцявімы таму што ва ўсім гэтым Бог хоча ўдзельнічаць як Даўца разнастайнага прабачэння. Гэта нялёгкая малітва. У ёй Гасподзь закране ўсе моманты нашага жыцця, усіх участкаў нашага сэрца, якія мы Яму адкрыем і аддамо, а Ён Сваёй Сілай іх аздаравіць. Гэта дзіўнае перажыванне і вопыт. Езус вылечвае нашае жыццё на многіх узроўнях: духоўным, эмацыйным, на ўзроўні адносін з іншымі людзьмі і на псіхічным узроўні.

Як на практыцы прыступіць да малітвы прабачэння? Яна можа здзяйсняцца ў малітоўных і харызматычных групах. Гэта, зразумела, прадугледжвае давер і адкрытасць таго, хто моліцца, на тых, хто яго накіроўвае і дапамагае яму. Плён гэтай малітвы велізарны, асоба перажывае вылячэнне і вызваленне ад цяжару, які насіла ў сваім сэрцы.

Пазітыўным аспектам малітвы з іншымі з’яўляецца тое, што, калі чалавека пачынаюць наведваць сумнівы і няўпэўненасць, ці добра ён моліцца, або калі ён нічога не адчувае (таму што не павінен адчуваць — глядзі вышэй), то яму тут жа аказваецца неабходная падтрымка і пацвярджэнне, што ўсё ідзе добра.

Але дакладна так жа эфектыўная гэтая малітва, калі прамаўляць яе індывідуальна, у цішыні свайго дома. Для гэтай малітвы важныя наступныя элементы.

а) больш канкрэтна — я ўспамінаю ўсіх людзей, якія калі-небудзь пакрыўдзіўлі мяне, ва ўяўленні стаўлю іх перад сабой, што можа апынуцца цяжкім і прычыніць боль. Адначасова можна ўбачыць, што за гэтымі людзьмі стаіць Езус і таксама ім прабачае.

Гэтая канкрэтнасць заключаецца таксама ў тым, што я ўспамінаю і агучваю не толькі імёны людзей, але і канкрэтныя сітуацыі, звязаныя з імі: «Я прабачаю…. (каму) гэта …, гэта … і гэта …». Чым больш малітва канкрэтная, тым яна больш дзейсная. Чытаючы гэтую малітву, мы можам на палях або паміж радкоў упісваць імёны людзей, якія ранілі нас, і якіх нам цяпер даў ўспомніць Бог. Калі якія-небудзь прыклады праблем прыведзеных у «Малітве прабачэння» нас не датычацца (напрыклад, наркаманія або прабачэнне братоў і сясцёр, калі ў нас іх няма), мы можам аддаць Богу гэтыя малітвы ў інтэнцыі кагосьці з нашай сям’і ці знаёмых, якія змагаюцца з такой праблемай.

б) сістэматычнасць — рэкамендую маліцца гэтай малітвай, да прыкладу, на працягу месяца, так як неабавязкова за адзін раз мы ўспомнім ўсіх людзей, якія маюць патрэбу ў нашым прабачэнні. Кожны дзень мы будзем дадаваць да гэтага спісу кагосьці новага.

Можна падзяліць гэты пералік на дзве часткі і адну прамаўляць раніцай, а другую — увечары. Да вашай радасці магу сказаць, што ўжо праз 20 дзён пасля пачатку гэтай малітвы (зразумела, адказ Бога можа прыйсці значна раней, у любы момант) мы атрымаем ясны адказ ад Бога ў выглядзе палягчэння пакут, духоўнага аздараўлення, аднаўлення адносін з іншымі ці ж ацаленьня ад фізічных недамаганняў, прычынай якіх стала непрабачэнне. Усё залежыць ад волі Бога і ад нашай веры. Вымаўленне «малітвы аб прабачэнні» не з’яўляецца нейкім магічным рытуалам !!!

в) Гэта малітва вельмі падрабязная, яе варта прывесці ў адпаведнасць са сваёй сітуацыяй, прыбраўшы з яе тое, што мяне не тычыцца, і дадаўшы тое, чаго ў ёй няма, але было ў маім жыцці. Прабачэннем ахапіць не толькі тых людзей, якія пакрыўдзілі цябе, але і самога сябе (інакш кажучы, прымі сваё жыццё, памірыся з ім, пакахай сябе), а таксама Бога. Гэта стане больш зразумелым, калі будзеш маліцца гэтай малітвай.

У заключэнне я заклікаю цябе да таго, каб ты зрабіў сваё жыццё школай прабачэння. Каб спасцігнуць логіку чароўнага прабачэння, кожны дзень старайся прабачыць сваім даўжнікам адразу, наколькі гэта магчыма, няхай у кароткай малітве, якой ніхто не заўважыць, але якая вызваліць тваё сэрца ад велізарнага баласта, ачысціць і аздаравіцьь.

Малітва прабачэння

Прыведзеная ніжэй малітва а. Роберта дэ Грандзіса (SSJ) ахоплівае найважнейшыя перыяды нашага жыцця, якія маюць патрэбу ў прабачэнні. Яна нагадае Вам і іншыя, якія тычацца выключна Вашага ўласнага жыцця.

Калі нейкія з прыкладаў, прыведзеных у «Малітве прабачэння» нас не датычацца (напрыклад, наркаманія, гомасэксуалізм, прабачэнне братоў і сясцёр, калі ў нас іх няма), тады мы можам аддаць Богу гэтую малітву за каго-небудзь з нашай сям’і ці за знаёмых, якія вядуць барацьбу з гэтай праблемай. Важна памятаць, што памерлыя таксама маюць патрэбу ў нашым прабачэнні, і таму мы ўручаем Богу раны, нанесеныя нам людзьмі, ужо якія пайшлі з жыцця.

Часта менавіта гэтыя раны мы замоўчваем, таму што памятаем, што «пра мёртвых трэба гаварыць толькі добрае». Наш нябесны Айцец, тым не менш, ведае ісціну аб недасканаласці чалавечых адносін і таму хоча нагадаць нам падзеі, якія звязалі нас з памерлымі ўспамінамі, якія да сённяшнягя дня прыносяцць нам боль. У «Малітве прабачэння» мы можам прынесці іх Яму і пагрузіць у Яго міласэрнасць. Прамаўляючы гэтую малітву, мы можам на палях або паміж радкоў ўпісваць імёны людзей, якія ранілі нас, якіх цяпер Бог даў нам ўспомніць.

Дазвольце Святому Духу дзейнічаць свабодна — Ён будзе нагадваць Вам пра тых людзей або групах, якія маюць патрэбу ў Вашым прабачэнні. Прысвяціце гэтай малітве дастаткова часу, каб была магчымасць уручыць Богу ўсіх людзей, з якімі Вас звязваюць непрыемныя перажыванні.

МАЛІТВА

Пане Езу Хрысце, прашу Цябе сёння аб тым, каб я прабачыў ўсіх людзей, якіх сустрэў у сваім жыцці. Я ведаю, што Ты дасі мне сілы для гэтага, і дзякую Табе за тое, што Ты любіш мяне больш, чым я сам(а) люблю сябе, і больш хочаш майго шчасця, чым я сам яго жадаю.

Ойча, прабачаю Табе …. усе тыя імгненні, калі ў нашу сям’ю ўваходзіла смерць; хвіліны крызісу, фінансавыя цяжкасці і тыя падзеі, якія я лічыў пакараннем, пасланым Табой, калі іншыя казалі: «Відаць, Бог так хацеў», а мяне ахоплівала горыч і крыўда на Цябе. Прашу Цябе сёння, ачысьці маё сэрца і мой розум.

Мой Гасподзь, я прабачаю САБЕ свае грахі, свае слабасці, сваю віну і ўсё, што ёсць ва мне дрэннага ці што мне здаецца дрэнным.

Я выракаюся ад усіх забабонаў і ад веры ў іх, ад выкарыстання дошкі для спірытычных сеансаў і ад удзелу ў сеансах, ад чытання гараскопаў, прадказанняў, выкарыстання талісманаў і загавораў на шчасце. Я выбіраю Цябе маім адзіным Госпадам і Збаўцам. Напоўні мяне Сваім Духам Святым.

Зараз я прабачаю сабе тое, што ўжываў Тваё імя дарэмна, не плаціў Табе належнага шанавання тым, што не хадзіў у царкву, прычыняў боль маім бацькам; я пабачаю сабе п’янства, блуд, гомасэксуалізм. Ты ўжо мне гэта прабачыў ў сакрамэнце пакаяння, сёння я прабачаю сабе самому, таксама прабачаю аборт, крадзеж, хлусню, падман; прабачаю сабе тое, што пазбаўляў іншых добрага імя.

Ад усяго сэрца я прабачаю маёй МАМЕ. Пабачаю ўсе тыя моманты, калі яна мяне крыўдзіла, гневалася на мяне, злавалася і карала мяне, калі аддавала перавагу маім братам і сёстрам. Я прабачаю ёй тыя моманты, калі яна называла мяне тупым, вырадкам, дурнем, горшым з яе дзяцей і казала, што я занадта дорага абыходжуся нашай сям’і. Калі яна заявіла мне, што я быў нежаданым дзіцем, выпадкам, памылкай або нарадзіўся не такім, якім ёй хацелася. Я прабачаю ёй гэта.

Я прабачаю майму БАЦЬКУ. Прабачаю яму тыя дні і гады, калі мне не хапала яго падтрымкі, яго любові, пяшчоты ці хаця б увагі. Прабачаю яму, што ў яго не было часу, прабачаю тое, што ён не быў побач у важныя моманты майго жыцця; яго п’янства, сваркі і вайну з мамай, з братамі і сёстрамі. Яго жорсткія пакаранні, тое, што ён нас кінуў, сышоў з хаты, прабачаю яму развод з маёй мамай ці яго здрады — я прабачаю яму гэта.

Пане, гэтым прабачэннем я хачу ахапіць таксама маіх БРАТОЎ І СЯСЦЁР. Я прабачаю тым з іх, хто адкідваў мяне, казаў пра мяне няпраўду, ненавідзеў мяне, мае на мяне крыўды, вёў са мной вайну за любоў нашых бацькоў, раніў мяне ці прычыняў фізічныя шкоды. Прабачаю тым, хто быў жорсткі са мной, караў мяне або якім-небудзь іншым чынам атручваў мне жыццё.

Пане, я прабачаю МУЖУ (жонцы) недахоп любові, пяшчоты, разважлівасці, падтрымкі, увагі, разумення і ўзаемных адносін, а таксама ўсе, у чым ён (-а) быў (-а) вінаваты (-а), усе яго (яе ) заганы, слабасці, тыя ўчынкі і словы, якія паранілі мяне і пазбаўлялі супакою. Езу, я прабачаю маім ДЗЕЦЯМ адсутнасць павагі да мяне, непаслушэнства, недахоп любові, увагі, падтрымкі, цяпла, разумення. Прабачаю ім іх благія звычкі, іх адпадзенне ад Царквы, усе дрэнныя ўчынкі, якія выклікалі ў маёй душы трывогу.

Мой Божа, я прабачаю СЯМ’І майго мужа і сем’ям маіх дзяцей: цешчы (свякрухі) і цесцю (свекру) і іншым людзям, дзякуючы майму шлюбу якія сталі часткай маёй сям’і і адносіліся да яе без кахання. Я прабачаю іх словы, іх думкі, іх справы і невыкананне доўгу, якія паранілі мяне і прычынілі мне боль.

Госпадзе, прашу Цябе, дапамажы мне прабачыць маім РОДНЫМ: бабулі і дзядулі, цёткам, стрыечным братам і сёстрам, якія, можа быць, ўмешваліся ў справы нашай сям’і і, спрабуючы кіраваць маімі бацькамі, ўносілі ў сям’ю беспарадак, настройваючы аднаго з бацькоў супраць іншага.

Езу, дапамажы мне прабачыць тых маім СУПРАЦОЎНІКАМ, якія непрыемныя мне ці ўскладняюць мне маё жыццё. Тых, хто звальвае на мяне свае заданні, не хоча супрацоўнічаць, але імкнецца захапіць маю пасаду — я прабачаю ім.

Прабачаю СУСЕДЗЯМ, якія маюць патрэбу ў маім прабачэнні, за шум, бруд, забабоны, хлусню пра мяне і плёткі пра іншых суседзяў — усё гэта я прабачаю ім, Госпадзе.

Зараз я прабачаю ўсім СВЯТАРАМ, ЗАКОННІКАМ, парафіянам з майго прыходу, парафіяльным арганізацыям і малітоўным групам, майму пастыру, біскупу, Патрыярху, Папе Рымскаму, ўсяму Касцёлу: прабачаю ім адсутнасць падтрымкі і пацверджання таго, што для мяне з’яўляецца каштоўнасцю, дрэнныя пропаведзі, дробязнасць, адсутнасць цікавасці, падбадзёрвання, у якім наша сям’я так мела патрэбу; а таксама ўсе раны, якія яны прычынілі мне і маім родным, хай нават у вельмі далёкім мінулым — я прабачаю ім сёння.

Госпадзе, я прабачаю людзей, якія прытрымліваюцца ІНШЫХ ПЕРАКАНАННЯЎ: прыхільнікаў іншых палітычных фармацый, тых, хто нападаў на мяне, высмейваў і дыскрымінаваць мяне, з-за каго я панёс матэрыяльны ўрон.

Прабачаю прадстаўнікоў ІНШЫХ ВЫЗНАННЯЎ, якія спрабавалі звярнуць мяне сілком, навязваліся мне, нападалі на мяне, сварыліся са мной, навязвалі свой пункт гледжання.

Прабачаю тых, хто параніў мяне за маю этнічную прыналежнасць: дыскрымінаваў мяне, кпіў з мяне, распавядаў анекдоты пра маю нацыянальнасць або расу, прычыніў маёй сям’і фізічны, эмацыйны, матэрыяльны ўрон. Я сёння прабачаю іх.

Госпадзе, я прабачаю таксама ўсіх СПЕЦЫЯЛІСТАЎ, якія нейкім чынам прычынілі мне шкоду: лекараў, медсясцёр, юрыстаў, суддзяў, палітыкаў і адміністрацыйных работнікаў. Я прабачаю ўсіх, хто заняты ў грамадскіх службах: міліцыянтаў, пажарных, вадзіцеляў гарадскога транспарту, санітараў, а асабліва тых работнікаў, якія запатрабавалі занадта шмат за сваю працу.

Езу, я прабачаю майму ПРАЦАДАЎЦЫ тое, што ён мала плаціў мне, не цаніў маю працу, не хваліў за дасягненні.

Бог мой, я прабачаю маім ВЫХАВАЦЕЛЯМ, НАСТАЎНІКАМ, ВЫКЛАДЧЫКАМ, як даўнім, так і цяперашнім, тым, хто караў, прыніжаў, крыўдзіў мяне, ставіўся да мяне несправядліва, высмейваў мяне, называў «тупым» або «дурнем», прымушаў заставацца пасля ўрокаў. Я прабачаю ім, Госпадзе, ад душы.

Езу, я прабачаю маіх СЯБРОЎ, якія выдалі мяне, перасталі са мной мець адносіны, не падтрымлівалі мяне і адвярнуліся ад мяне, калі я меў патрэбу ў іх, занялі ў мяне грошы і не вярнулі іх, пляткарылі пра мяне.

Госпадзе Езу, асабліва я малюся аб ласцы прабачэння ТАМУ адзінаму чалавеку, які ва ўсім маім жыцці параніў мяне больш за усіх. Прашу, дапамажы мне прабачыць таго, каго я лічу сваім лютым ворагам; таго, каго мне цяжэй за ўсё прабачыць; таго, пра каго я сказаў, што ніколі яго не прабачаю.

Госпадзе, я сам гэтак жа прашу прабачэння ва ўсіх гэтых людзей за боль, якую ім прычыніў, асабліва ў мамы і таты, і ў майго мужа (-і). Прашу ў іх прабачэння ўсім сэрцам, асабліва за самыя вялікія крыўды, якія ім нанёс.

Дзякую Табе, Госпадзе Езу, за тое, што цяпер Ты вызваляеш мяне ад зла непрабачэння. Хай Твой Дух Святы напоўніць мяне святлом і асвяціць кожны цёмны куток майго розуму.

Амэн

grodnensis.by са спасылкай на  Кредо Верую

для друку для друку