10 звычайны тыдзень, 14 чэрвеня, чацвер

2018-06-14 Весь День
  • 1 Вал 18, 41–46
  • Пс 65 (64), 10аbcd. 10e–11. 12–13  (Р.: 2а)
  • ЕВАНГЕЛЛЕ Мц 5, 20–26

У той час:

Езус сказаў сваім вучням: Калі справядлівасць вашая не пераўзыдзе справядлівасці кніжнікаў і фарысеяў, то вы не ўвойдзеце ў Валадарства Нябеснае.

Вы чулі, што было сказана продкам: Не забівай; а хто заб’е, падпадае пад суд. А Я кажу вам, што кожны, хто гневаецца на брата свайго, падпадае пад суд. Хто ж скажа брату свайму «рака», падпадае пад Высокую раду, а хто скажа «неразумны», падпадае пад геену вогненную.

Таму, калі ты прынясеш дар свой да ахвярніка і ўспомніш там, што брат твой мае нешта супраць цябе, пакінь там дар свой перад ахвярнікам і ідзі спачатку памірыся з братам сваім, і тады прыйдзі і прынясі дар свой.

Мірыся з праціўнікам тваім хутка, пакуль ты з ім яшчэ ў дарозе, каб праціўнік не аддаў цябе суддзі, а суддзя не аддаў цябе слузе, і не ўкінулі цябе ў вязніцу. Сапраўды кажу табе: не выйдзеш адтуль, пакуль не аддасі апошні грош.

Кніжнікі і фарысеі вельмі стараліся, каб іх дзеянні і словы не выходзілі за рамкі дазволенага законам. Здавалася б, чаму гэта Хрыстос так скептычна ставіўся да іх праведнасці? Верагодна, таму, што паміж іх унутранымі прагненнямі і вонкавымі ўчынкамі была вялікая прорва. Хрыстос паказвае сваім вучням перспектыву развіцця, каб яны вырасталі з падобнай крывадушнасці.

На пачатковых этапах адносінаў з Богам можа здарыцца, што чалавек выконвае законы толькі таму, што баіцца наступстваў магчымага злачынства, напрыклад, пакарання, а не з-за глыбокага пераканання, што паступаць па законе – гэта сумленна і добра. Ну вось, скажам, калі б хтосьці меў гарантыю, што кагосьці абкрадзе, або счужаложыць і за гэта нічога яму не будзе, то з задавальненнем зрабіў бы гэта. Такі чалавек хоць і паступае па законе, але ўнутры застаецца злачынцам. Гнілыя словы да бліжняга, або катэгарычнае непрабачэнне фармальна не забіваюць чалавека, але гэта сімптом нейкай унутранай агрэсіі. Хоць рукі застаюцца незабруджанымі крывёй, аднак, унутры – сэрца забойцы. Таму пытанне не толькі ў тым, наколькі цяжкія грахі я здзяйсняю словам ці ўчынкам, але і ў тым, які я ўнутры. «Калі справядлівасць вашая не пераўзыдзе справядлівасці кніжнікаў і фарысеяў, то вы не ўвойдзеце ў Валадарства Нябеснае».

Пакуль жывём у гэтым свеце, ёсць у нас яшчэ магчымасць вучыцца чыніць дабро не пад прымусам ці страхам, а з глыбокага пераканання. Хрыстос – таленавіты Настаўнік, Ён можа навучыць менавіта такой, сыноўняй, паслухмянасці Богу. Тады выкананне закону ўжо не знявольвае, а становіцца выразам любові і адданасці Богу.

Як рэагуе маё сэрца на Божы закон: як на абмежаванне маёй свабоды ці як на дабро, якога шчыра прагну? Ці ёсць ува мне прагненне праведнасці не толькі фармальнай, але і ўнутранай?

Брат Андрэй Квяцінскі OFMCap, Літва