для друку для друку

Разважаем над Божым словам разам з капуцынамі

«
»
  • 10
    10.Август.Пятница

    10 жніўня, пятніца, свята св. Лаўрэнція, дыякана і мучаніка

    Весь День
    2018.08.10
    • 2 Кар 9, 6–10
    • Пс 112 (111), 1–2. 5–6. 7–8. 9 (Р.: 5а)
    • ЕВАНГЕЛЛЕ Ян 12, 24–26

    У той час:

    Езус сказаў сваім вучням: Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі пшанічнае зерне, упаўшы ў зямлю, не памрэ, то застанецца адно, а калі памрэ, то прынясе багаты плён. Хто любіць жыццё сваё, загубіць яго; а той, хто ненавідзіць жыццё сваё на гэтым свеце, захавае яго для вечнага жыцця. Калі хто служыць Мне, няхай ідзе Маім шляхам; і дзе Я, там будзе і слуга Мой. І хто Мне служыць, таго ўшануе Айцец Мой.

    Жыццё – гэта найвялікшая вартасць, якую чалавек атрымлівае ад Бога. У гэтай вартасці заключаецца ўсё іншае: любоў, праўда, прыгажосць, дабрыня, свабода. Усе іншыя вартасці, якія цэнім, прагнем дасягнуць і развіваць, магчымыя пры ўмове, што ў нас ёсць жыццё. Бывае, што хтосьці прысвячае сваё фізічнае жыццё дзеля абароны гэтых вялікіх каштоўнасцяў, і гэта апраўдана.

    Словы Пана Езуса павучаюць нас, што зямное жыццё не з’яўляецца каштоўнасцю абсалютнай. Наколькі мы абавязаны цаніць яго і пра яго клапаціцца, настолькі трэба памятаць, што чалавек пакліканы да вечнага жыцця. Задатак гэтага жыцця ў чалавека ўжо ёсць, бо ў яго несмяротная душа і ён надзелены Божым дарам, ласкаю. Той, хто “любіць жыццё сваё ў гэтым свеце”, гэта значыць насуперак сваёй прыродзе і чыніць яго абсалютнай вартасцю – загубіць яго. Жыве дзеля таго, што ёсць у свеце, не назапашвае сабе даброты ў небе, а ў хвіліну смерці нічога з сабой адсюль не возьме. Той жа, хто ў евангельскім сэнсе “ненавідзіць жыццё сваё на гэтым свеце”, гэта значыць размясціў сваё сэрца там, дзе ягоны скарб, а свой скарб паклаў у небе праз добрыя ўчынкі, веру і надзею на вечнае жыццё з услаўленым Езусам – той “захавае яго на жыццё вечнае”. Гэта шлях пшанічнага зерня, якое паміраючы прыносіць плён. Так складана часамі прыняць гэты шлях радыкальна але з прастатою. Сам Езус даў нам прыклад такога памірання, якое нясе жыццё.

    У чым мой скарб, які найбольш цаню? Ці разумею, што жыццё найбольш поўна квітнее ў вечнасці? Ці з надзеяй чакаю на сустрэчу з Езусам?

    Брат Анджэй Кейза OFMCap, Польшча