для друку для друку

Разважаем над Божым словам разам з капуцынамі

< 2018 >
Июль 11
«
»
  • 11
    11.Июль.Среда

    11 ліпеня, серада, cвята св. Бэнэдыкта, Абата, апекуна Еўропы

    Весь День
    2018.07.11
    • Прып 2, 1–9
    • Пс 34 (33), 2–3. 4–5. 6–7. 8–9. 10–11 (Р.: 2а)
    • ЕВАНГЕЛЛЕ Мц 19, 27–29

    У той час:

    Пётр сказаў Езусу: Вось мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табою. Дык што мы атрымаем? А Езус сказаў ім: Сапраўды кажу вам, што ў новым стварэнні, калі Сын Чалавечы сядзе на троне славы сваёй, таксама вы, якія пайшлі за Мною, сядзеце на дванаццаці тронах, каб судзіць дванаццаць плямён Ізраэля. І кожны, хто дзеля Майго імя пакінуў дамы, ці братоў, ці сясцёр, ці айцоў, ці маці, ці дзяцей, ці землі, здабудзе ў сто разоў больш і атрымае ў спадчыну жыццё вечнае.

    Ісці за Езусам — азначае ўмець адмовіцца ад усяго, што дагэтуль было для мяне чымсьці важным. Быць у коле Яго вучняў, гэта таксама мець адвагу на тое, каб зведаць многа стратаў. Ці ж павінен я з-за гэтага непакоіцца? Ці ж у закліку пакінуць усё, ёсць яшчэ якоесьці патрабаванне настолькі надзвычайнае, што яго ажно немагчыма выканаць? Канешне не. Ідучы ж наперад, пакідаю штосьці за сабой, немагчыма ісці не пакідаючы. Таму слова “ісці” гэта быццам сінонім “пакідаць”. Але пакінуць не значыць кінуць, ні тым больш адкінуць. Пакінуць, гэта інакш кажучы — прыняць самастойнае рашэнне адмовіцца ад усяго таго, што ўскладняе мне выкананне Божай волі.

    Шмат гадоў працую ў розных краінах. Таму часта знаходжуся вельмі далёка ад маіх найбліжэйшых. Аднак мая любоў да іх, безумоўна, не змяншаецца а становіцца больш сталай. Штораз мацней пераконваюся, што Езус, калі заклікае пакінуць ўсё, не збядняе, а ўзбагачае. Заўважаю таксама штораз мацней, як тое, што засталося за мной, было часта нібы непатрэбны баласт, а на яго месца змагло прыйсці тое, што абяцаў Езус. Перш за ўсё супольнасць шматлікіх братоў і сясцёр. Разам з імі нарадзіліся неверагодныя адносіны, такія “незямныя”. Вядома, часта яны звязаныя і з глыбокай пакутай. Але бачу, што дзякуючы гэтаму, тым мацней яшчэ ўзрастаю ў пачуцці гэтай унутранай свабоды. І нязменна веру, што ўсё гэта – толькі шлях, завяршэннем якога будзе вечнае жыццё. З Езусам. І Найбліжэйшымі.

    Брат Бартош Познаньскі OFMCap, Аўстрыя