10 спосабаў даследаваць сваё сумленне

Гэта як люстэрка, якое дапаможа вам убачыць свет сваіх перажыванняў і разгубленасці. Аднак адлюстраванне, у якое мы ўглядаемся, не заўсёды выразнае. Як трэніраваць сумленне? Перш за ўсё спатрэбіцца эмпатыя.

Сумленне — гэта таямніца. Нешта большае, чым няўлоўнае пачуццё. Аднак яго ўказанні не заўсёды зразумелыя. Гэта як люстэрка, якое дапамагае нам убачыць свет і нашу дарогу. На жаль, адлюстраванне, у якое мы ўглядаемся, не заўсёды выразна. Вось некалькі спосабаў, якія дапамогуць нам зірнуць на сваё сумленне.

1. Кім вы хочаце стаць?
Стывен Кові, аўтар «7 звычак эфектыўных людзей», раіць: перш чым прыступіць да любога праекту, мы павінны ведаць, чаго хочам дасягнуць. Такі падыход дапамагае пераадолець цяжкасці, якія без сумневу будуць узнікаць на нашым шляху. Ні адзін будаўнік не можа пабудаваць дом без плана. Гэтак жа і з сумленнем: візуалізацыя мэты, а такім чынам — кім я хачу стаць — вельмі дапамагае.

2. Эмпатыя
Як часта я несправядліва скарджуся на іншых? Як часта, атрымліваючы паведамленне, я ўяўляю сабе горшыя намеры яго аўтара? Занадта часта. Таму, перш чым адрэагаваць, я спрабую зразумець, што матывуе іншага чалавека. Эмпатыя — гэта аснова, калі жадаем лепш зразумець сваё сумленне.

Ізі Калман піша ў «Псіхалогіі сёння»: «Калі вы неўралагічна няздольныя да суперажывання, вас могуць караць, вучыць, трэніраваць… але гэта не не будзе развіваць ваша сумленне».

3. Добры прыклад
Аднак нават людзі, якія ў сілу свайго характару або выхавання маюць цяжкасці з эмпатыяй, могуць дапамагчы сабе. Эксперты, якія даследуюць развіццё дзіцяці, падкрэсліваюць, што дзеці вельмі моцна атаясамліваюць сябе з каштоўнасцямі грамадства, у якім растуць. З дарослымі гэтак жа. Таму, паколькі эмпатыя не ўзнікае натуральным шляхам, мы можам гэтаму навучыцца. Калі вы атаясамліваеце сябе з нейкім аўтарытэтам, або клапатлівым сябрам, ці нават з прыемнай жанчынай з суседняй крамы, якая ўвесь час усміхаецца, то можаце навучыцца ад іх эмпатыі.

4. Практыка
Усе выкананыя мной тэсты асобы — а было іх нямала! — паказваюць, што я раўнадушны балван. Мая натуральная эмпатыя такая нізкая, што я мог бы быць робатам, таму для мяне праца над сумленнем — гэта сапраўдная барацьба. На шчасце, і тут пацвярджаецца народная мудрасць, якая кажа, што практыка робіць майстрам. Цяжка чакаць, што за адну ноч мы станем ідэалам. Інакш навагоднія пастановы не заставаліся б так часта тэорыяй. Псіхалогія паводзін сцвярджае, што для змяненняў найбольш эфектыўная тэхніка малых крокаў. Таму зараз я стараюся слухаць сваё сумленне пры прыняцці нават самых маленькіх рашэнняў.

5. Прадбачанне
У слуханні сумлення мне дапамагае прадбачанне сітуацыі, якая можа ўзнікнуць. Калі б нешта здарылася нечакана — хутчэй за ўсё, я не адрэагаваў бы так, як хацеў бы. Таму калі набліжаецца дзелавая сустрэча з чалавекам, які мяне раздражняе, я рыхтуюся і думаю пра тое, як я хачу сябе паводзіць. Нягледзячы на ​​гэта мая рэакцыя часцей за ўсё пакідае жадаць лепшага. Планаванне і трэніроўкі — гэта цнота разважлівасці, яна абараняе нас ад многіх непрыемных сітуацый. На шчасце, добрае сумленне не патрабуе вучонай ступені па этыцы. Досыць звычайных, штодзённых практыкаванняў.

6. Споведзь
Споведзь дапамагае душы, ці не так? Гаворка ідзе не пра аповед сваіх цёмных таямніц кожнаму сустрэчнаму, а пра размову з адпаведным чалавекам, такі як святар, і прызнанне сваіх грахоў. Гэта чысціць сумленне. Для мяне Сакрамэнт Пакаяння — неабходная і частая звычка. Дзякуючы ёй я памятаю, што Бог мне прабачыў і падтрымлівае мяне ў далейшай працы над сумленнем.
Аднак споведзь працуе лепш, калі я да яе падрыхтаваўся. Таму я разважаю над тым, чым я зграшыў, даследую сваё сумленне загадзя. Англіканец Джонатан Мічыкан рэкамендуе трэніраваць сумленне, «таму што ніхто і ніколі не рос у святасці без сапраўднага погляду на сябе. Немагчыма адрамантаваць мост без праверкі расколін і слабых месцаў».

7. Пошукі
Часам аналіз сумлення выклікае дылему. Што такое «добра»? Ці мая думка справядлівая? Я не заўсёды магу адразу адказаць на ўсе гэтыя пытанні. Ці штучнае апладненне з генетычным матэрыялам ад траіх чалавек гэта дрэнна? Паняцця не маю! Таму я шукаю інфармацыю ў надзейных крыніцах. Толькі так я магу скласці меркаванне па складаных пытаннях.

Гэта патрабуе, аднак, прызнанне свайго невуцтва. Мае спантанныя высновы звычайна не ўяўляюць вяршыні інтэлектуальных дасягненняў. Таму, перш чым рабіць высновы, варта ўважліва разгледзець справу. Адкрытасць розуму і дбайнасць дазваляюць мне захаваць павагу да сябе і матывуюць шукаць ісціну.

8. Сумленнасць
Я хачу ісці па голасе свайго сумлення нягледзячы на ​​цяжкасці. Часам мы ведаем, што з’яўляецца добрым, але адмаўляемся ад гэтага з-за ціску акружэння. Нядаўна я глядзеў дакументальны фільм «Калі забіваеш». Прынамсі, адзін з прысяжных прызнаў, што змяніў сваю пазіцыю з-за страху. Гэта часта здараецца. Вядомы Стэнфардскі турэмны эксперымент паказаў, што дастаткова толькі некалькіх чалавек з моцнай асабістасцю, каб астатнія з групы пачалі працаваць насуперак сабе.

Мы не можам вінаваціць гэтых людзей. Я сам маю схільнасць падладжваць правілы ў сваю карысць. Незалежна ад таго, наколькі маленькая справа, выбары сумуюцца і ўплываюць на мае паводзіны ў выпадку праблем большага маштабу. Як і кожны злачынец, я памыляюся тады, што мае дзеянні апраўданыя. Але калі я буду ігнараваць сваё сумленне, яно ў рэшце рэшт замоўкне.

9. Прыгажосць
Прыгажосць акружае нас паўсюль. Яна ва ўзыходзе сонца, у шуме хваляў, у смеху дзіцяці, у музыцы, у кіно, у карцінах. Прыгажосць дапамагае мне лепш і шырэй бачыць свет і людзей вакол. Я згодны з Браянам Прафам, які кажа: «Гледзячы на ​​твор мастацтва, знаёмішся з яго аўтарам у вельмі інтымны спосаб: з унутранага боку… Тваё сумлення сустракаецца з яго сумленнем, і калі ты дазволіш, яно можа раптам вырасці».

Тое ж самае тычацца кніг. Даследаванні паказваюць, што чытанне раманаў станоўча ўплывае на нашу эмпатыю. Гэта таму, што іх героі робяць выбары, якія мы часта не разумеем, але праз некаторы час таямніца разгаданая. Дзякуючы гэтаму мы можам зірнуць на свае ўласныя рашэнні з іншай перспектывы.

10. Любоў
Мы не звязваем інтуітыўна сумленне з любоўю, але трэба прызнаць, што гэта нешта большае, чым адпаведныя паводзіны або ўдасканаленне сілы волі. Калі я люблю кагосьці, то хачу лепшага для яго, а магчымасці праявіць любоў здараюцца літаральна на кожным кроку. Таму я не хвалююся, калі мне не адразу ўдаецца выканаць усе дзесяць пунктаў, якія я згадаў. Дастаткова, калі кожны дзень вучыцца любіць, шанаваць людзей, якія мяне атачаюць, і з радасцю аддаваць ім часцінку сябе. Без сумневу, я буду тады на правільным шляху.

Паводле Aleteia
Пераклад catholicnews.by

для друку для друку